onze nieuwe aanwinst

In deze moeilijke tijden is er ook nog wat positief nieuws dat ik te vertellen heb. Zo hebben we nu een nieuw huisdiertje dat voor een keer geen vis is. Rarara... wat zou het zijn??



We hebben nu een katje in ons midden. En voor wie het nog niet wist, hij noemt Napoleon. Ik zou hem graag ook Nappie noemen, maar mijn zus wordt heel erg kwaad als ik dat doe. Maar ik mag er wel poezebeest en schattekat tegen zeggen. Ach... in het leven moet men compromissen sluiten he.

Ons kat is trouwens een echte huiskat. Hij loopt wel buiten hoor, maar als hij je een tijdje niet gezien heeft dan komt ie miauwen aan het venster tot iemand hem komt aaien. Hij is bij tijden echt een heuse ronkende helikopter en een megaflijer.

Maar nu wil je vast weten hoe dat poezebeest er nu eigenlijk uitziet? Dan moet je maar eens naar de volgende foto's kijken (of op bezoek komen natuurlijk...)

quote of the day

It takes 2 to make a relationship,

Only 1 to break it...

Eindelijk?

Vandaag had ik weer eens een examen, dus doe ik het vanmiddag een beetje rustigaan. Soms moet dat een beetje kunnen, vind ik.

Maar deze post gaat helemaal niet over examens, dus laat ik daar dan maar over ophouden.
Ik heb jullie een tijdje geleden nieuwsgierig gemaakt naar Jonas' nieuw kapsel en tevens naar het mijne. Leuk he! Ik maak graag mensen nieuwsgierig, voor moest je dat nog niet weten. Maar nu is het denk ik genoeg geweest en verdienen jullie het om te weten te komen wat er met al dat haar gebeurd is.

'k Moet wel zeggen dat de foto van mijn haar al een tijdje geleden is en misschien kan je er niet zo goed op zien wat het nu precies geworden is. Maar daarvoor zal je me dan in het echt moeten zien. Maar ik denk dat de foto wel al een goed idee geeft van het lengteverschil.

Bij deze zal ik jullie niet langer aan het lijntje houden en een foto plaatsen van de haren die nog op Jonas' en mijn hoofd zijn blijven staan.

Dit is dus een foto van Jonas met kort haar. Nu is er al gezegd dat hij er nu niet meer zo verward uit ziet. Maar wees gerust, hij is nog even verward als anders ;-) en dat haar groeit wel terug...

En dan hier de foto van mij met mijn korte haar.
Denk je dat je me nog gaat herkennen als je me op straat tegenkomt?

Trouwens, ook al gaat deze post niet over examens, toch wil ik iedereen die examens heeft immens veel succes wensen !!!!!!!!

Harige hoopjes

Sommigen weten het al, maar anderen helemaal niet. Zaterdag ben ik naar de kapster geweest. (alle, niet in een kapsalon, maar bij mijn oma thuis. Bij ons zijn zo n dingen familieaangelegenheden.)

Anyway, mijn haren zijn dus een beetje bijgeknipt. En die van Jonas trouwens ook.

Om jullie een plezier te doen, want niet iedereen kan me zomaar eens een bezoekje komen brengen, heb ik een foto van mij en mijn haar laten trekken. Maar omdat ik jullie ook een beetje wil plagen, ga ik eerst een andere foto posten.
Namelijk de foto van de hoeveelheid haar die achterbleef nadat Jonas zijn haar en mijn haar geknipt waren. Voor de foto van onze nieuwe kapsels zal je nog even geduld moeten oefenen.

De afgeknipte haren van Jonas

De afgeknipte haren van Veerle

TO BE CONTINUED....

Presentatie

Vandaag heb ik iets te vertellen over school. Wat natuurlijk niet zo uit de lucht komt vallen aangezien het deze week inhaalweek is en volgende week officieel de examenperiode nog maar eens begint.

Ik had dit jaar, naast vele andere taken, een taak van Disability Studies en als onderwerp hadden we met enkelen 'Deaf Studies' gekozen. Voor deze taak moesten we ons nogmaals opsplitsen in groepjes en een documentaire maken. Jaja, met zelf filmen en monteren en al!
We filmden in een BuSo type 7 --> dus een buitengewoon secundair onderwijs voor jongeren met een auditieve beperking.

Het is na veel werk! Zowel qua literatuur, filmuren en montage-uren. Maar ik moet zeggen dat ik dat monteren (want dat deed ik samen met een medestudente) eigenlijk wel leuk vond. Het enige nadeel toch wel, was dat na een hele dag monteren je echt wel schele koppijn hebt. Verder deed de computer af en toe heel erg lastig, maar blijkbaar gebeurd dat wel vaker bij gloednieuwe computers...

Anyway, vandaag moesten we dus aan de andere twee groepjes onze documentaire tonen en dan kritisch bespreken aan de hand van literatuur. Heel die presentatie (van alle drie de groepjes) duurde van half tien tot half twee. Jeetje, dat was een uitputtingsslag.
Maar de prof was uiterst content en zeer positief in zijn feedback. Dus dat maakt alles heel erg de moeite waard!
En bij deze mocht ik vandaag op mijn 'to do'-lijstje weer eens iets doorstrepen! Joehoe!

Trouwens, nog een kleine opmerking. Ik kan jullie de DVD niet laten zien, want deze is aan de school gegeven en kopies hebben we niet, zoals afgesproken met de school en de ouders. Onze prof vond het zelfs jammer dat hij ons dat had doen beloven, want hij wilde ze wel verder voor didactische doeleinden gebruiken. (Dat zegt wel iets over hoe tevreden hij was, he!)

Workshop

Ik vertelde in mijn laatste post dat ik regelmatiger ging schrijven en meer substantieels ging vertellen. Dus daar zal ik maar aan beginnen:

Vorige zondag ben ik met Nathalie, een vriendin van uit mijn klas, naar een workshop gegaan. Ja, ik weet het, op moederdag en op een zondag een workshop gaan volgen, is mss een beetje een raar moment, maar zo'n dingen gebeuren nu eenmaal. Het was een workshop kindergrime. Nu weten jullie vast wel wat je je daarbij moet voorstellen, nl. meisjes in prinsessjes en vlindertjes leren shminken en jongens in vanalle stoere en griezelige dingen.

Natuurlijk zijn we eenvoudig begonnen op die workshop, het was dan ook een workshop voor beginners. We begonnen met lijntjes en krulletjes en druppeltjes op onze eigen arm te schilderen. Gelukkig dat die shmink nog goed af ging, want anders had ik wel een erg blauwe arm gehad.

Daarna begonnen we met het echte werk op plastieken hoofden en daarna op elkaars gezicht. Dat was best nog plezant en ik heb me voorgenomen veel te oefenen zodat ik er goed in word. Trouwens, wie proefkonijn wil zijn, mag zich altijd aanmelden. ;-)

Om jullie te plezieren, hieronder enkele fotootjes:

Voor wie het niet zou zien, dit moet een vlinder voorstellen. En ik ben trots op mijn werk!


Ook ik moest eraan geloven en werd omgetoverd in een leuke vlinder.


Maar daar bleef het niet bij:

Ik werd een gemene draak...
waarna ik wraak kon nemen en Nathalie omtoverde in een gevaarlijke weerwolf.

Bedenkingen

Mijn blog is de laatste tijd niet meer zo populair heb ik menen op te merken. Ach, niet dat ik dat nu zo aan mijn hart laat komen hoor, het heeft vast zo zijn redenen.

- Misschien heeft het feit dat iedereen het druk heeft met schoolwerk er wel wat mee te maken. Ik kan mij daar alleszins heel erg in inleven.
- Misschien komt het doordat ik niet erg regelmatig iets achterlaat op deze blog. Waardoor dat komt, dat lijkt een beetje op de voorgaande reden.
- Misschien komt het omdat ik niks interessants vertel op deze blog. Het kan natuurlijk altijd dat mijn stijl niet bij iedereen in de smaak valt. Maar dat vind ik maar een flutjesreden, want ik ga mijn stijl toch niet aanpassen
- Misschien komt het omdat iedereen het adres van mijn blog verloren is. Tjah, dat kan natuurlijk altijd gebeuren. Ik ben ook een enorme sloddervos, maar toch... zo ingewikkeld is mijn adres nu ook weer niet
- Misschien heeft iedereen een hekel gekregen aan computers en is iedereen massaal weer met de typmachine begonnen. Tjah... de eerste typmachine met internet moet nog uitgevonden worden, vrees ik.
- Misschien kennen te weinig mensen mijn blog. Dat is natuurlijk wel een mogelijkheid en dat komt dan vast weer doordat ik eigenlijk helemaal geen reclame maak voor mijn blog.
- ...

Ik denk dat ik nu onderhand wel al een heleboel redenen bijeengeredeneerd heb. Dus nu wordt het eerder tijd om aan oplossingen te denken.
Zo zal ik:
- regelmatiger moeten schrijven (dat wordt een moeilijke)
- niet alleen mogen zeveren, maar af en toe ook eens iets substantieels vertellen
- mijn blog proberen eens wat opleuken met hier en daar een foto tussen de tekst
- meer reclame moeten maken voor mijn blog

Jaja, dat is al een heel lijstje...
Laat ik dan maar aan mijn oplossingen beginnen werken door deze post te publiceren!

*klikt op de knop 'publish post'*

een intermezzo

Omdat mijn blog weer het gevaar loopt opnieuw te bestoffen, eventjes dit kleine intermezzo...

Ik zit momenteel op een computer van de universiteit Gent met een frustrerend qwerty-klavier dat mij de backspace meer doet gebruiken dan ik wel zou willen. Niet dat ik de backspace geen goeie uitvinding vind en mijn pink vindt die extra oefening ook niet zo heel erg. Mijn vingers typen nu gewoon trager dan ik denk en geef toe, het is vervelend om een halve zin verder te zitten in je gedachten dan op je computerscherm. Dit vergroot namelijk het risico op het verliezen van geniale invallen door de traagheid van je vingers op een ander soort klavier dan ze gewoon zijn.

Maar daar ging ik het eigenlijk niet over hebben. Ik vermelde gewoon dat ik op de unief zat om daarmee duidelijk te maken dat ik niet de vroeger beloofde dingen kan posten, want mijn fototoestel en fotoalbum zijn hier nu eenmaal niet binnen hand en computergebruik.

Tevens is het feit dat ik nu op de unief zit ook nog een belangrijk feit, omdat ik zo op het idee kwam om dit intermezzo te schrijven. Dit omdat ik pas over een twintigtal minuutjes naar de les moet, maar nu even geen zin heb om nog te werken. Dus dan is dit echt het ideale moment voor een intermezzo, denk je ook niet?

Een intermezzo is per definitie echter maar iets korts. Dus ik denk dat een uitgebreid exposee mijn intermezzo zou omvormen in iets wat geen intermezzo meer is. Dan zou mijn titel niet meer waarheidsgetrouw zijn en zouden er nog andere praktische problemen opduiken. Bij deze besluit ik dus maar mijn intermezzo een halt toe te roepen...

Tot volgende keer!

concentratie en zijn stoornissen

Deze post komt er vooral omdat ik mijn blog levendig wil houden en omdat ik concentratiestoornissen heb door een slechte nachtrust.

Hoezo slechte nachtrust? Ik heb geen nachtmerries gehad of zo hoor, maar vannacht had ik zo'n nacht waarin je niet echt te koud hebt, maar net niet warm genoeg om deftig te kunnen slapen. Heel vervelend. Daar kwam dan nog bij dat ik in stukjes heb geslapen, waardoor het in mijn herinnering lijkt alsof ik gewoon de hele nacht wakker was. Jullie hebben dat vast ook wel al eens meegemaakt.

De concentratiestoornissen die mij vandaag plagen uiten zich zeer sterk omdat ik probeer in mijn boek: 'behandeling van gedragsproblemen' te lezen. Na ongeveer een half uur heb ik 4 pagina's gelezen. Zeg nu zelf... dat is toch wel een beetje zielig.
Anyway, na deze post beloof ik zeker nog een half uurtje hard te proberen. Misschien lees ik dan wel 12 pagina's en is het inleidende hoofdstuk uitgelezen... Het kan nooit kwaad om te hopen!

Trouwens, het boek dat ik aan het lezen ben, is zowat het eerste boek in een heeeeele tijd dat ik nog eens heb. 'k Bedoel daarmee dat wij vooral van die gekopieerde cursussen en readers kregen. Vooral de readers komen er aan mijn oren uit. Nu nog eens een deftig boek in handen hebben, doet me echt veel plezier! Mijn portemonnee was er iets minder blij mee, of om precies te zijn, de portemonnee van mijn papa, maar soit...

Nu ik toch over studeren bezig ben. Soms ben ik het studeren kotsbeu en wou ik dat ik al afgestudeerd was. Zeg nu zelf, 5 jaar unief is echt wel veel en ik zit nog maar in m'n 4de jaar... Maar ach... gaan werken is ook niet alles, zeker niet in mijn sector. Daar is de eerste vraag vooral of ik wel aan een job ga geraken. Maar daar hou ik me nog zo niet mee bezig.
Soms vind ik het echt nog tof om een studentje te zijn en zou ik nog eeuwen door willen gaan met studeren. Weet je... er zijn zoveel interessante dingen in de wereld om te leren. Zowieso ga ik gebarentaal leren nadat ik afgestudeerd ben. Dat heb ik al zo ongeveer van in mijn 1ste kan beslist en daar ga ik nu zeker geen verandering in brengen. En het is zelfs verenigbaar met mijn somse invallen dat ik wil gaan werken, aangezien dat in avondschool gegeven wordt.
Ach... wie weet beslis ik zelfs nog een master na master te volgen... Er kan veel gebeuren in een jaar, zo kan mijn studiegoesting compleet terug komen! (of verdwijnen, maar daar gaan we het nu niet over hebben)

Nu ga ik weer even mijn concentratie op de proef gaan stellen!

* blaast eens heel hard *


* krijgt een hoestbui*


Hallo allemaal!

Vandaag heb ik eventjes het stof van mijn blog geblazen. 't Was nu toch weer al beschamend lang geleden dat ik hier nog iets op te vertellen had. Vreselijk vind ik dat...
En minstens even erg is mijn gebrek aan commentaren op de posts van anderen. Bij deze mijn verontschuldigingen.

Nu heb ik niet direct een reden waarom ik al zolang niets meer gepost heb. De enige reden die ik kan verzinnen is dat ik gewoon niet veel te vertellen heb. Niet dat dat een slecht iets is... maar ja, voor jullie natuurlijk wel een beetje saai.

Ik leid een nogal gewoon leventje, met eigenlijk niet zoveel verrassends of interessants te schrijven. Ofwel is mijn inspiratie gewoon zoek, dat kan ook.

Ik kan wel schrijven over mijn nieuw computerspelletje, maar dat is voor een andere post als ik er eindelijk foto's van getrokken heb.
Ik zou ook kunnen vertellen over mijn aanslepende moeheid, maar dat komt er op neer dat ik gewoon steeds te laat in mijn bed kruip, en ik schrijf graag positieve dingen over mezelf. Dus dat valt ook al weg.
Ik zou kunnen vertellen over mijn danslessen. Die zijn leuk, maar erg moeilijk en ik zie het examen voor geen meter zitten. Dus da's ook niet zo'n positieve noot... Blijkbaar wordt een mens zijn/haar geheugen na de twintigste verjaardag een stuk onbetrouwbaarder.
Ik zou ook kunnen vertellen over mijn experiment van het naaien van tekeningen op handdoeken. Maar mss wijd ik daar ook best een andere post aan, want daar heb ik echt mooie foto's van.
Hmm... nu ik het zo bekijk, zal ik mss toch nog redenen hebben om mijn blog niet opnieuw te laten bestoffen. Maar dat zal niet voor nu zijn. 'k Heb mezelf beloofd enkele artikels te lezen uit mijn cursus gezinspedagogiek.

een stoffige knuffel!

gemberthee

Dit is een post gewijd aan mijn lievelings warme drank, nl. gemberthee zoals de titel van deze post wel al deed vermoeden.





Naast het feit dat het gewoon heerlijk is en je er lekker warm van wordt, heeft het nog enkele goede eigenschappen. (waarbij ik hulp kreeg van het Internet)
Het stimuleert de bloedsomloop en werkt ontstekingsremmend. Daarnaast werkt het ook transpiratiebevorderend bij koorts en zit het vol vitamine C, die infecties helpt bestrijden.
Wanneer je dus keelpijn hebt, je je wat grieperig voelt, een verkoudheid hebt of voelt opkomen... dan is er maar één oplossing!

Hoe maak je dat nu?
Je kan het zo moeilijk maken als je zelf wilt, maar eigenlijk is het heel eenvoudig.
Je koopt gember en dat ziet er zo uit:

een stuk gemberwortel

Daarvan snij je een centimeter of 2 af. Dit stukje schil je en snij je in plakjes. Dat doe je dan in een liter kokend water. Dat laat je zo'n 20 minuutjes trekken, je giet het water door een zeef in je thermosfles en daarna is t klaar!
Je kan natuurlijk de thee zo straf maken als je zelf wilt, dit doe je door meer gember te gebruiken of het nog langer te laten trekken.
Als de thee je te straf uitvalt, kan je er altijd water bijvoegen.

Dus experimenteren is de boodschap!

Trouwens, er zijn recepten genoeg te vinden op internet om het nog net ietsje moeilijker te maken, met toevoeging van honing, suiker...


Bij deze een opstekertje voor tijdens de blok!

examen MEOII (deel 2)

Dank je wel aan ieder die eens geduimd heeft voor mij!

Weet je, in mijn vriendengroepje van de klas ga ik door als iemand die je toch wel goed kan noemen in statistiek (zijnde mijn vak MEOII) . Ondanks al dat vertrouwen in mij, was ik toch immens zenuwachtig voor het examen. Je kent dat wel, anderen op de zenuwen werken, buikpijn, ijsberen en dergelijke meer...

Het examen op zich viel eigenlijk heel goed mee hoor. Ik begon nogal gestresst en gehaast omdat iedereen ons op het hart gedrukt had dat we ons moesten haasten want dat we te weinig tijd zouden hebben. Maar ik zag al gauw dat ik qua tijd zeer goed zat en ben op mijn gemak beginnen werken. Spss en Amos zijn beide erg braaf geweest en hebben gedaan wat ze moesten doen, of ik dat ook gedaan heb, is een andere vraag.

Ik hoop trouwens dat ik de juiste cijfertjes uit de juiste kolommetjes op de juiste manier op mijn blad heb geschreven. Soit... dat zullen we wel zien als we t resultaat krijgen.

Bij deze kan ik dus met vreugde melden dat mijn eerste examen al achter de rug is. (en ook al twee presentaties, wat ook een pak van mijn hart is)
Verder kan ik ook melden dat ik me een dag vrij genomen heb gisteren als beloning, maar nu dus weer aan het werk moet...

examen MEOII

Vandaag om 13uur heb ik mijn eerste examen. Je denkt nu vast: 'hoe kan dat nu? een examen in de inhaalweek? mag dat wel?'
Awel... ze hebben daar iets op gevonden: Ten eerste heet het examen niet examen, maar praktische proef. Ten tweede staat het examen (praktische proef) maar op 20 punten van de 50.
Dus bij deze mogen ze op die manier wel een examen geven in de inhaalweek.

Eigenlijk zou ik nu moeten herhalen voor dat examen. Maar ik heb al mijn oefeningen gemaakt, uitleg gegeven aan mijn klasgenootjes en heel erg hard gewerkt bij het groepswerk van dit vak, zodat ik mijn cursus al beu ben en er niet meer naar wil kijken tot op het examen zelf. Het is namelijk een open boek examen.

Het examen begint dus om 13uur en duurt tot 16uur. Dat zijn 3 hele uren examen. Je kan nu denken dat dat tijd genoeg is, maar blijkbaar is dat niet zo. Ik kan natuurlijk niet uit ervaring spreken, al moet ik zeggen dat het examen vorig jaar ook maar nipt was. Maar ik heb uit vele bronnen die hun examen al gemaakt hebben gehoord dat het een race tegen de tijd is en dat er van overlezen zelfs geen sprake is.
Ik zal dus de juiste getalletjes van mijn computerscherm moeten overschrijven en dat in een sneltempo. Aiai, dat laat veel ruimte voor vergissingen.
De volgende vrees die me nu nerveus aan het maken is, gaat over de programma's die we voor die praktische proef moeten gebruiken. Ze zijn genaamd: spss en amos. Beide zijn wel cool hoor, maar ook irritant. Ze lopen soms vast en al of doen niet wat ze moeten doen. Als je een oefening aan het maken bent, is dat gewoon irritant. Als je een examen aan het maken bent onder extreme tijdsdruk is dat een ramp!

Soit... ik zal maar eens diep in en uit ademen en nog eens kijken in mijn cursus of ik alles wel goed weet staan.

OPO

Je vraagt je misschien af hoe ik aan zo'n rare titel voor een post kom. Wel eigenlijk is het een afkorting. (Dat wist je niet he?)
En je wil vast wel weten voor wat die afkorting staat. Awel, t is de afkorting van mijn vak: Ontwikkelen van Pedagogische Omgevingen. OPO dus.

Wel voor dit vak moesten we dus, raar maar waar, een pedagogische omgeving ontwerpen. En dat op pakweg een maandje tijd. Zottekes werk dus.
Maar ik kan jullie mededelen dat onze (We moesten in groepjes van 3 ontwerpen. Dus in mijn groepje zaten naast mezelf ook Nathalie en An) pedagogische omgeving, meer bepaald een website, af is. Cool he!

Jullie mogen er allemaal eens naar gaan kijken! (en zeker de mensen tussen de 16j en de 20j worden enorm aangeraden om te gaan kijken omdat het speciaal voor hen gemaakt is en het invullen van het evaluatieformulier zou hierbij ook een grote hulp zijn)

Klik gewoon hier en dan kom je vanzelf op de website. Over wat ie gaat mogen jullie helemaal zelf ontdekken, want ik ga stoppen met typen en van mijn verjaardagstaart gaan smullen.

typisch

Laatst had ik even tijd om na te denken. Dat was eens leuk, maar daar gaat het hier eigenlijk niet om. Het gaat hier over wat ik aan het nadenken was.

Ik heb nu al een paar keer op korte tijd zinnetjes gehoord die erop neerkwamen dat er blijkbaar iets aan mij is dat mij van anderen onderscheid. Iets dat 'typisch Veerle' is.
Ik vroeg me dan ook af wat dat iets nu eigenlijk was. Wat maakt dat als ik een tekst typ, je daaraan kan zien dat ik die geschreven heb? (zonder het feit dat mijn naam eronder staat mee te rekenen) Of wat maakt dat sommige dingen die ik zeg typisch voor mij zijn? Heb ik dan zoveel originele ideeën waar niemand anders over nadenkt? Of denk ik juist zo weinig na dat het typisch wordt?

Ik ging dan ook ten rade bij Jonas (hij is toch een van de mensen die mij het best bij deze vragen zou kunnen helpen) om te weten te komen wat dat iets nu eigenlijk moge zijn.
Hij beaamde dat er weldegelijk zo een iets was... maar blijkbaar was dat 'iets' heel veel en weinig tegelijk en blijkbaar ook niet benoembaar.
We kwamen wel tot een interessant gesprek over wat je leuk kan vinden aan iemand en wat minder leuk. Maar tot een duidelijke definitie van wat 'typisch Veerle' nu eigenlijk inhoud, kwamen we niet. 'But then again' (bij gebrek aan de nederlandse uitspraak hiervoor) misschien is het maar beter zo'n iets niet te benoemen en gewoon blij te zijn dat het bestaat.

Dan begon ik nog verder te denken. Als ik dan een iets bezit dat mij typeert, bezitten de anderen dan ook zoiets? En zou ik dat dan kunnen benoemen of gewoon maar weten dat het er is?

Ik kon besluiten dat volgens mij iedereen wel iets typisch heeft. Hoe beter je ze kent hoe meer dit duidelijk wordt. Maar misschien is zoiets dus gewoon niet benoembaar, want als je t in woorden giet... loop je dan niet het gevaar mensen te verengen tot enkele kenmerken?

Toen was echter mijn tijd voor nadenken opgedacht. Antwoorden heb ik dus nog niet en misschien ook wel nooit. Maar 'k heb wel stof tot nadenken en misschien jij nu ook?
Nu wachten op een volgend gaatje om verder te denken...

even kort voor het slapengaan

Eigen aan een dipje en weinig tijd hebben, is vaak een slaaptekort. Ik ben aan het werken aan de oplossing daarvoor, nl. meer slapen. Maar dat is eigenlijk geen eenvoudige taak, wegens het weinig tijd gedeelte. Want weinig tijd wil zeggen dat je heel erg druk bezig bent en dat je pas laat beseft dat je eens moet ophouden met bezig zijn en gaan slapen.
Ik ga nu dus binnenkort gaan slapen, want het besef dat ik eens moet ophouden met bezig zijn voor vandaag is al tot me doorgedrongen. Deze post zal dus kort zijn en net voor het slapengaan, wat dus de titel verklaard. Handig he?!

Bij deze kan ik iedereen dus ook laten weten dat ik de plotse drukke activiteit op verschillende blogs heb opgemerkt. Maar dat ik me eventjes afzijdig moet houden, aangezien ik nu eenmaal het besef heb dat ik even moet ophouden met bezig zijn, ten einde mijn oplossing van meer slapen een kans te kunnen geven.
Bij deze weten jullie ook dat ik weldegelijk jullie blogleventjes in de gaten houdt en graag weet waar jullie mee bezig zijn. Het leven is echter druk en een mens moet geduld hebben. Maar dat hebben jullie vast wel.

Ook wil ik nog eventjes zeggen dat ik weet dat zwemmen ook goed is voor de conditie. Vorig jaar heb ik dat eens een klein tijdje volgehouden om wekelijks te gaan zwemmen. En ik denk dat mijn maximum lag tussen de 40 en 50 baantjes. Zwemmen doe ik trouwens best graag, zo baantjes trekken werkt ontspannend vind ik. Het enige vervelende vind ik het gedeelte waarin je koud hebt (ik haat het om kou te hebben, zoals Jonas wel kan beamen) en ik kan ook niet echt alleen gaan zwemmen omdat ik niet altijd met mijn lenzen zwem. (ik zwem niet zo graag met mijn lenzen omdat ik een gebrek heb aan een goede duikbril en dat gebrek maar niet kan oplossen wegens een gebrek aan tijd wat ons weer naar het begin van deze post zou leiden.) Op momenten dat ik dus zonder lenzen zwem, heb ik een gids nodig, want anders loop ik gegarandeerd overal tegen. Ik word blind volgens mij... Al zei mijn oogarts dat dat niet waar was. Maar ook al is hij een specialist, ik geloof daar niks van, ik word blind en daarmee uit. (hihi, blijkbaar ben ik soms koppig)
Anyway, verder over zwemmen gesproken, ik vind het een heel goed gedacht van Jolien om volgend semester eens wat te gaan zwemmen. Dus ik ben zeker kandidaat!

Verder kan ik jullie ook mededelen dat ik al minder paniekaanvallen en dergelijke heb dan in het begin van mijn dipje. Ook minder slechte dromen en minder doemgedachten. Wel heb ik nog steeds een heel lage drempel als het aankomt op het inkasseren van kleine en grote tegenslagen. En mijn zelfvertrouwen... tjah... daar gaan we het ook even niet over hebben.
Alles gaat best ok met me, zolang ik bezig gehouden wordt en niet de tijd krijg om te piekeren. En wegens mijn eerste kommentaar over mijn weinig tijd, word ik dus wel serieus bezig gehouden. En ik heb ook van die lieve vrienden die me mailtjes sturen en met me afspreken om naar mijn gezaag te luisteren en mij bezig te houden. Fantastisch vind ik dat!!
Verder is mijn kritieke punt nog altijd mijn stage en het stageverslag. Maar ach, iedereen heeft zo wel zijn achillespees zeker? (trouwens, ik heb laatst gelopen met slechte sportschoenen en zonder steunzolen, en geloof me vrij, ik heb zeker een achillespees, of toch zeker een pees in mijn enkel, want ie deed zeer! ;) )

Nu kan ik jullie als afsluiter nog mededelen dat ik blijkbaar totaal geen besef heb van kort of lang, maar soit...

golfjes

De laatste tijd ben ik een beetje als een golfje (een moe golfje weliswaar). Ik ga zo'n beetje op en neer en soms een beetje ertussen.

Nu ik jullie in mijn vorige post al laten weten heb over het 'neer'-gedeelte van mijn golfje, wil ik jullie ook wel enkele stukjes vertellen van mijn 'op'-gedeeltes.

Zo heeft mijn mama ooit nog naailes gevolgd (en ik ga dat later zeker ook nog volgen, maar daar gaat et em nu niet om) en toen ik naar een feestje moest, verkleed als sprookjesfiguur, kwam dit enorm van pas. Zo zijn we samen stof gaan kiezen, hebben we patronen gemaakt, met krijt op de stof getekend, speltjes gestoken en verstoken en tenslotte ook geknipt. Mijn mama heeft dan ook haar naaimachine boven gehaald en haar vaardigheden tenvolle benut. En zo ben ik nu de erg trotse eigenares van een prachtige rode cape om roodkapje mee te spelen!

Verder heeft Nathalie me kunnen overhalen dat lopen misschien wel een itsiepietsie goed zou zijn voor mijn conditie en dat ik me nu toch maar eens over mijn hekel aan lopen moest zetten. Vorige week dinsdag heb ik dan ook mijn eerste kleine mini-beetje gelopen. Wie weet wat dat zal geven?

Ook hebben mijn zusje en een blad papier mijn mama en mij deze week 'the riverdance' aangeleerd. Deze vrijdag hebben we t resultaat dan uitgetest op de opendeurdag van mijn zusje haar volksdansgroep en t lukte!!! Fantastisch he!!

En verder nog een heeeel belangrijk 'op'je. Namelijk al mijn vriendjes en mijn vriendinnetjes die luisteren naar het gezaag van mijn 'neer'tjes en er speciaal voor mij zijn met oortjes, oogjes, adviesjes en knuffels!

Nou ga ik maar nog wat verder golven...
Knuffel !

een weetje

Tijd heb ik nog steeds niet, maar soms dwingt je lichaam je mentaal of fysiek toch om tijd te nemen.

Zoals jullie vast weten ben ik iemand die graag zorgt voor andere mensen. (alle, ik hoop toch dat jullie weten dat ik altijd klaar sta voor jullie)
De enigste waar ik in mijn hele leven nog bijna nooit voor klaargestaan heb of voor gezorgd heb, is mezelf. En dat breekt me nu een beetje zuur op.

Ik wil jullie bij deze laten weten dat ik misschien wel een beetje jullie hulp zal nodig hebben om te leren voor mezelf te zorgen. En verder mogen jullie ook weten dat op een vraag hoe het met me is, ik niet 'goed' kan antwoorden, of ik zou aan het liegen zijn.

'k Ga niet verder uitwijden, dit is nog steeds een publieke blog en ik ben niet dapper genoeg om mijn hele leven hierop te smijten.

Toegeven aan jezelf dat er iets mis is en dat je het niet zelf kan oplossen, is bijna het moeilijkste wat er is.


knuffel

tijd

Ik heb mijn blog alweer een tijdje schromelijk verwaarloosd. Bij deze mijn excuses hiervoor.
Waarom dit zo gekomen is, heeft alles te maken met tijd. Of beter gezegd het heeft alles te maken met een gebrek aan tijd.

Zo moet ik tot mijn spijt mededelen dat het gebrek aan tijd nog steeds aanwezig is. `Maar je bent nu toch iets op je blog aan het zetten?`denk je misschien? Ja, dat is wel zo. Maar dit momentje noem ik geen tijd... eerder een klein gaatje tussen werken en lesvolgen in. Want wanneer je na elke zin op je uurwerk kijkt of je niet beter al naar de les vertrekt, dan kan je bezwaarlijk zeggen dat je tijd hebt he?

Dus bij deze laat ik jullie nog eventjes met rust... tot ik nog eens een gaatje vind, of beter nog: tot ik nog eens tijd heb!

PS: een kleine positieve noot: Mijn gebrek aan tijd nu, geeft me misschien voldoende stof voor postjes wanneer ik wederom eens over tijd (of een gaatje) beschik.

aftellen

Aftellen kan leuk zijn, zo heb je het aftellen voor nieuwjaar, aftellen naar je verjaardag, aftelrijmpjes...

Maar eigenlijk is aftellen helemaal niet leuk. Het is wachten, wachten en nog eens wachten. (en ondertussen heel erg afzien) Niet dat ik geen geduld heb hoor...

Zucht...

Nog 10 uur!

Dat is echt lang als je aan het wachten en aftellen bent...
Aftellen is echt niet fijn!