Ik weet niet hoe het komt, maar de laatste tijd heb ik vaak iets te vertellen over het openbaar vervoer. Niet dat ik nu zo'n immense fan ben van ons openbaar vervoer, al heb ik er wel enige affiniteit voor. Die affiniteit heb ik vooral op momenten dat ik denk aan het openbaar vervoer in andere landen of plaatsen, op andere momenten is die affiniteit ver zoek. Zoals die keer dat de trein net buiten het station twintig minuten bleef stilstaan terwijl ik op tijd ergens moest zijn. Op zo'n momenten kan ik me die affiniteit helemaal niet voorstellen. Maar ach... wie zou dat wel kunnen?
Maar laten we eerst met mijn treinverhaaltje beginnen. (daarna heb ik nog twee busverhaaltjes in petto, leuk he?)
Laatst zat ik op de trein van Kortrijk naar Gent. Ik geloof dat het twee vrijdagen terug was, maar dat doet er eigenlijk niet toe. Als ik naar Kortrijk ga, doe ik dat met mijn go-pass, want een gewoon ticket is duurder. En die bewuste vrijdag was dit niet anders. De conducteur kwam langs, zo nog een jong manneke, maar met een vriendelijk uitzicht. Ik toonde mijn go-pass, waar hij prompt een gaatje in prikte en direct daarna vroeg hij mijn identiteitskaart. Ik toonde die dus en hij gaf me mijn go-pass en identiteitskaart terug en ging verder, mij enigszins verbijsterd achterlatend. Zeg nu zelf, zie ik er al ouder dan 26 uit? Ik vond het nogal eigenaardig, maar ik besloot het als een complement aan te nemen. Ik zie er dus niet meer zoals een puber uit, maar een heuse jongedame ;-). Misschien moet ik de volgende keer eens twee staartjes in mijn haar doen, zou de conducteur dan nog om mijn identiteitskaart vragen?
En dan mijn busverhaaltjes. Alle, het eerste is eigenlijk niet echt een verhaaltje, eerder een bedenking. Ik ben nu al enkele jaren gewoon van het openbaar vervoer te nemen in Gent. Ik heb ook al enkele jaren een buzzy-pazz, heel handig is dat. Ik stap dus meestal gewoon op de bus, knik eens vriendelijk naar de chauffeur en ga dan op zoek naar een zitplaatsje. In Kortrijk is me dat dus nog nooit gelukt. Daar houdt de chauffeur me telkens tegen, ondanks mijn vriendelijke knikje, om mijn abonnement te vragen. Heel vervelend vind ik dat, al hebben die chauffeurs daar natuurlijk het volste recht toe en zou ik mijn buzzy-pazz eigenlijk spontaan moeten tonen. Maar soit, daar gaat het me eigenlijk niet om. Ik wou gewoon even melden dat het me opgevallen was dat ze in Kortrijk banger zijn beduveld te worden dan in Gent. Of misschien vinden Gentse chauffeurs dat ik er betrouwbaar uit zie en vinden de Kortrijkse chauffeurs dat net niet? Wie zal het zeggen?
Het tweede busverhaaltje maakt eigenlijk deel uit van een vervolgverhaal. Zo heb ik dus al tweemaal op een '77 met vuilnisbak' gezeten. Deze zaterdag stapte ik weer aan het station op een 77 en ik dacht echt dat ik weer 'de vuilnisbak' zou zien hangen, maar dat was niet het geval, het was een gewone bus. En zal ik je nu eens wat vertellen, ik was echt teleurgesteld! Maar ach... ik kan ook relativeren hoor, want deze bus had dan wel geen vuilnisbak, ik mocht er wel mijn appel opeten.
zondag, februari 24, 2008
donderdag, februari 14, 2008
Mijn kamerraam
Zoals mijn blog je vast al deed vermoeden, is mijn kamer eigenlijk een zolderkamertje. Ja, kompleet met schuin dak en slechte isolatie. Maar daar gaat het nu eigenlijk niet om, het gaat vandaag over mijn kamerraam. Dat is zo'n 'schuin velux-ding' en geeft mij de mogelijkheid om naar de huizen en tuinen rondom mij te kijken.
De laatste dagen zit ik erg veel achter mijn computer, dit door de vele werkjes die ik moet maken en ik ben zo iemand die veel sneller typt dan schrijft. Al ga je me nooit horen zeggen dat ik liever typ dan schrijf, want ik hou van schrijven en nog liefst met mijn ouderwetse vulpen of met een kalligrafie-pen. Als ik aan mijn computer zit en rechts naast mij kijk, kijk ik naar buiten door mijn kamerraam. Dan zie ik geen tuinen, want daarvoor moet ik al rechtstaand naar buiten kijken. Als ik dus van mijn bureaustoel naar buiten kijk, zie ik enkele daken in de verte, enkele boomtoppen en een heleboel lucht. Je kan zeggen wat je wil, maar ik vind het uitzicht prachtig, vooral omdat het zo vaak verschilt. Enkele dagen geleden was de lucht stralend blauw, met hier en daar een streepje wolk en een heerlijk zonnetje. Mijn kamer voelde direct lentewarm.
Vandaag is de lucht effen grijs en steken de lege boomtoppen er scherp tegen af. Mijn kamer voelt een beetje frisjes en ruikt naar chauffage. Ik ben blij dat ik niet veel naar buiten moet vandaag, want het ziet er koud uit.
Mijn raam heeft verder nog een leuk effect. Zo schijnt de maan er 's avonds vaak naarbinnen. Als het volle maan is, zie ik een lichtbundel mijn kamer in vallen. Prachtig is dat! Ik kan het eigenlijk nooit zo goed beschrijven als het eruit ziet, dus ga ik ook geen poging wagen. Ik wil alleen met je delen dat een raam waar de maan langs naarbinnen schijnt een fantastische meerwaarde biedt aan een kamer. Ik kan dus 's avonds in het maanlicht zitten, in de knusse gezellligheid van mijn kamer.
Maar het prachtigste moet nog komen. Ik wou dat ik er een foto van had, maar op het moment had ik geen fototoestel bij en ik zou het toch nooit zo mooi hebben kunnen fotograferen. Weet je nog enige tijd geleden toen het zo een mini-beetje gesneeuwd had? Het uitzicht vanuit mijn raam was prachtig toen. Er lag wat wit op de daken en de bomen en tuinen lagen ook wit. En sneeuw reflecteert zo mooi het maanlicht, waardoor het wat klaarder leek dan het was. Die avond scheen de volle (of bijna volle) maan weer eens mijn kamer binnen. Het was zo'n uitzicht dat vaak in boeken wordt beschreven en ik werd er zowaar een beetje week vanbinnen van. En ik kreeg zin om er een mooie beschrijving over te maken. Ik zal het vast nooit zo mooi kunnen beschrijven als het was, dus ik kan je alleen maar aanraden om, als je de kans krijgt, ook met volle teugen te genieten van een in maanlichtvergoten sneeuwlandschap. En ondanks het opwarmende klimaat, moet je daar niet speciaal het land voor verlaten, alleen veel geduld hebben.
De laatste dagen zit ik erg veel achter mijn computer, dit door de vele werkjes die ik moet maken en ik ben zo iemand die veel sneller typt dan schrijft. Al ga je me nooit horen zeggen dat ik liever typ dan schrijf, want ik hou van schrijven en nog liefst met mijn ouderwetse vulpen of met een kalligrafie-pen. Als ik aan mijn computer zit en rechts naast mij kijk, kijk ik naar buiten door mijn kamerraam. Dan zie ik geen tuinen, want daarvoor moet ik al rechtstaand naar buiten kijken. Als ik dus van mijn bureaustoel naar buiten kijk, zie ik enkele daken in de verte, enkele boomtoppen en een heleboel lucht. Je kan zeggen wat je wil, maar ik vind het uitzicht prachtig, vooral omdat het zo vaak verschilt. Enkele dagen geleden was de lucht stralend blauw, met hier en daar een streepje wolk en een heerlijk zonnetje. Mijn kamer voelde direct lentewarm.
Vandaag is de lucht effen grijs en steken de lege boomtoppen er scherp tegen af. Mijn kamer voelt een beetje frisjes en ruikt naar chauffage. Ik ben blij dat ik niet veel naar buiten moet vandaag, want het ziet er koud uit.
Mijn raam heeft verder nog een leuk effect. Zo schijnt de maan er 's avonds vaak naarbinnen. Als het volle maan is, zie ik een lichtbundel mijn kamer in vallen. Prachtig is dat! Ik kan het eigenlijk nooit zo goed beschrijven als het eruit ziet, dus ga ik ook geen poging wagen. Ik wil alleen met je delen dat een raam waar de maan langs naarbinnen schijnt een fantastische meerwaarde biedt aan een kamer. Ik kan dus 's avonds in het maanlicht zitten, in de knusse gezellligheid van mijn kamer.
Maar het prachtigste moet nog komen. Ik wou dat ik er een foto van had, maar op het moment had ik geen fototoestel bij en ik zou het toch nooit zo mooi hebben kunnen fotograferen. Weet je nog enige tijd geleden toen het zo een mini-beetje gesneeuwd had? Het uitzicht vanuit mijn raam was prachtig toen. Er lag wat wit op de daken en de bomen en tuinen lagen ook wit. En sneeuw reflecteert zo mooi het maanlicht, waardoor het wat klaarder leek dan het was. Die avond scheen de volle (of bijna volle) maan weer eens mijn kamer binnen. Het was zo'n uitzicht dat vaak in boeken wordt beschreven en ik werd er zowaar een beetje week vanbinnen van. En ik kreeg zin om er een mooie beschrijving over te maken. Ik zal het vast nooit zo mooi kunnen beschrijven als het was, dus ik kan je alleen maar aanraden om, als je de kans krijgt, ook met volle teugen te genieten van een in maanlichtvergoten sneeuwlandschap. En ondanks het opwarmende klimaat, moet je daar niet speciaal het land voor verlaten, alleen veel geduld hebben.
zaterdag, februari 09, 2008
Vorige week zaterdag
Ik loop al bijna een week met een idee voor een blogpost in mijn hoofd rond, maar ik kwam er maar niet toe het uit te werken en te posten. Maar aangezien meer dan een week met een postidee in mijn hoofd rondhotsen me maar al te idioot lijkt, heb ik vandaag even tijd vrijgemaakt.
Het idee voor deze post ontstond vorige week zaterdag onderweg naar huis van een vormingsdagje in Brussel. Eigenlijk heeft deze vormingsdag daar helemaal niets mee te maken, al kan ik wel zeggen dat ik die trip naar Brussel gemaakt heb met amper 3 euro op zak en mijn vader dit eigenlijk een beetje onverantwoord vond. Ik had daar echter geen last van, geld dat je niet bij hebt, kan je niet uitgeven (of erger nog, kwijt raken) en op een vormingsdag is geld toch niet nodig.
Maar zoals ik al zei, het idee kwam in me op in de bus onderweg naar huis. Zoals je vast al gemerkt hebt in vorige posts is de bus een medium waar ik heel veel leuke inzichten krijg. Ik weet niet precies waar dat aan ligt, misschien is dit voer voor een andere post, wanneer ik het eindelijk wel weet of tenminste denk te weten.
Nu, terug naar het idee zelf. Ik stapte vorige zaterdag dus op de bus aan het station en het bleek toch wel weer de bus met de vuilbak te zijn zeker! Ik had al van anderen gehoord dat ze nog nooit een bus hadden geweten met een vuilbak, dus dat ik het me vast verbeeld had. Maar nu heb ik de bus dus weer gezien en ben ik echt wel zeker dat er een bus rondrijd in Gent met een vuilbak. Zo het soort vuilbak dat veel mensen onder hun bureau of naast hun toilet staan hebben, met zo'n klapding als deksel (geen pedaalemmer dus, dat zou moeilijk zijn op een bus).
Voor de mensen die mij niet geloven en ook eens op die bus willen zitten, het was een 77 en de bus had nummer 220558. (Ja, bussen hebben elk een, naar mijn weten uniek, nummer.) Dus als je ook ooit eens op die bus met een vuilbak zit, laat het me gerust weten. Dan weet ik echt echt zeker dat ik het me niet verbeeld heb. En anders zijn we met twee of meer fantasierijken en dat vind ik ook wel leuk.
Verder was er nog een grappig kenmerk aan die bus. Er hingen namelijk enkele papiertjes uit waar opstond dat het verboden was om te eten of te drinken op de bus. Indien je dit toch deed, kon je bestraft worden met een boete. Ik heb eigenlijk nog nooit een bus geweten waarop je niet mocht eten, behalve dan frietjes of ijsjes. (zo'n bordjes heb ik wel al gezien) Soit, op die bus zal ik dus niet mijn boterhammen of mijn vieruurtje mogen opeten, zoals ik wel vaker pleeg te doen.
Het grappige aan dit alles is de link tussen beide vreemde kenmerken van deze bus. Je mag niet eten of drinken, maar er is wel een vuilbak. Eigenaardig... ofwel een buschauffeur die het kuisen van zijn bus beu was... Wie weet?
Verder zag ik op die bus ook iemand met een blauwe tas met bellen op. Je weet wel, zo'n zeepbellen die je kan blazen met een bellenblaas. Op zich is dit niks speciaals, tot ik nog iemand op de bus zag stappen met identiek dezelfde tas. Waarna ik naar buiten keek en nog een heleboel mensen met zo'n tas zag rondlopen. Na enige initiële verwarring was het me al gauw duidelijk dat er ergens iets te doen moest zijn en dat je daarbij zo'n blauwe tas met bellen kreeg. Aangezien de bellen me aan zeep deden denken, gokte ik dat er ergens een zeeptentoonstelling moest zijn. Ik bedacht me dat het wel interessant zou zijn dit op mijn blog te posten en anderen, indien ik toch niet tegen mezelf aan het praten zou zijn ;-), te laten meeraden wat er in hemelsnaam te doen was.
Ik heb echter op zondag toen ik naar de televisie aan het kijken was, ontdekt waar die tassen vandaan kwamen. Het was zowaar bijna een EUREKA-moment, als het niet zo triviaal was geweest. Om je niet langer in spanning te houden... die tassen werden gratis gegeven bij 'body&beauty', een welnessbeurs in Flanders Expo.
Zo zie je maar... vreemde dingen hebben meestal een erg logische uitleg.
Voor moest je ooit een blauwe tas met bellen zien, de onderstaande was het:
Het idee voor deze post ontstond vorige week zaterdag onderweg naar huis van een vormingsdagje in Brussel. Eigenlijk heeft deze vormingsdag daar helemaal niets mee te maken, al kan ik wel zeggen dat ik die trip naar Brussel gemaakt heb met amper 3 euro op zak en mijn vader dit eigenlijk een beetje onverantwoord vond. Ik had daar echter geen last van, geld dat je niet bij hebt, kan je niet uitgeven (of erger nog, kwijt raken) en op een vormingsdag is geld toch niet nodig.
Maar zoals ik al zei, het idee kwam in me op in de bus onderweg naar huis. Zoals je vast al gemerkt hebt in vorige posts is de bus een medium waar ik heel veel leuke inzichten krijg. Ik weet niet precies waar dat aan ligt, misschien is dit voer voor een andere post, wanneer ik het eindelijk wel weet of tenminste denk te weten.
Nu, terug naar het idee zelf. Ik stapte vorige zaterdag dus op de bus aan het station en het bleek toch wel weer de bus met de vuilbak te zijn zeker! Ik had al van anderen gehoord dat ze nog nooit een bus hadden geweten met een vuilbak, dus dat ik het me vast verbeeld had. Maar nu heb ik de bus dus weer gezien en ben ik echt wel zeker dat er een bus rondrijd in Gent met een vuilbak. Zo het soort vuilbak dat veel mensen onder hun bureau of naast hun toilet staan hebben, met zo'n klapding als deksel (geen pedaalemmer dus, dat zou moeilijk zijn op een bus).
Voor de mensen die mij niet geloven en ook eens op die bus willen zitten, het was een 77 en de bus had nummer 220558. (Ja, bussen hebben elk een, naar mijn weten uniek, nummer.) Dus als je ook ooit eens op die bus met een vuilbak zit, laat het me gerust weten. Dan weet ik echt echt zeker dat ik het me niet verbeeld heb. En anders zijn we met twee of meer fantasierijken en dat vind ik ook wel leuk.
Verder was er nog een grappig kenmerk aan die bus. Er hingen namelijk enkele papiertjes uit waar opstond dat het verboden was om te eten of te drinken op de bus. Indien je dit toch deed, kon je bestraft worden met een boete. Ik heb eigenlijk nog nooit een bus geweten waarop je niet mocht eten, behalve dan frietjes of ijsjes. (zo'n bordjes heb ik wel al gezien) Soit, op die bus zal ik dus niet mijn boterhammen of mijn vieruurtje mogen opeten, zoals ik wel vaker pleeg te doen.
Het grappige aan dit alles is de link tussen beide vreemde kenmerken van deze bus. Je mag niet eten of drinken, maar er is wel een vuilbak. Eigenaardig... ofwel een buschauffeur die het kuisen van zijn bus beu was... Wie weet?
Verder zag ik op die bus ook iemand met een blauwe tas met bellen op. Je weet wel, zo'n zeepbellen die je kan blazen met een bellenblaas. Op zich is dit niks speciaals, tot ik nog iemand op de bus zag stappen met identiek dezelfde tas. Waarna ik naar buiten keek en nog een heleboel mensen met zo'n tas zag rondlopen. Na enige initiële verwarring was het me al gauw duidelijk dat er ergens iets te doen moest zijn en dat je daarbij zo'n blauwe tas met bellen kreeg. Aangezien de bellen me aan zeep deden denken, gokte ik dat er ergens een zeeptentoonstelling moest zijn. Ik bedacht me dat het wel interessant zou zijn dit op mijn blog te posten en anderen, indien ik toch niet tegen mezelf aan het praten zou zijn ;-), te laten meeraden wat er in hemelsnaam te doen was.
Ik heb echter op zondag toen ik naar de televisie aan het kijken was, ontdekt waar die tassen vandaan kwamen. Het was zowaar bijna een EUREKA-moment, als het niet zo triviaal was geweest. Om je niet langer in spanning te houden... die tassen werden gratis gegeven bij 'body&beauty', een welnessbeurs in Flanders Expo.
Zo zie je maar... vreemde dingen hebben meestal een erg logische uitleg.
Voor moest je ooit een blauwe tas met bellen zien, de onderstaande was het:
vrijdag, februari 01, 2008
Het gevoel tegen jezelf te praten
De laatste dagen krijg ik meer en meer het gevoel dat ik tegen mezelf aan het praten ben, tegen een muur zou ook nog kunnen. Maar als ik moest kiezen, zou ik nog liever tegen mezelf praten, dan tegen een muur, hoe fantastisch die muur ook zou mogen zijn. Vandaar dus mijn gevoel dat ik tegen mezelf aan het praten ben en niet tegen een muur. Nu kan je je afvragen vanwaar ik dat gevoel haal? Loop ik nu hele dagen luidop tegen mezelf te murmelen?
Neen... wees gerust zo zit het niet in elkaar. Volgens mij vindt iemand die hele dagen in zichzelf loopt te murmelen dat lang niet zo storend als ik het gevoel tegen mezelf aan het praten te zijn, vind.
Maar nu terug naar de vraag waar ik dat gevoel heb opgedaan... Wel, dat gevoel heb ik op deze blog opgedaan. Ik vind het namelijk fantastisch leuk om bedenkingen te posten op deze blog. Het enige nadeel is dat ik er geen idee van heb of mijn bedenkingen wel gelezen worden. Dus voelt het alsof ik gewoon tegen mezelf aan het vertellen ben over wat ik nu weer bedacht heb.
The last time I checked (dat klinkt gewoon het best in het Engels), was tegen jezelf praten toch wel een teken dat er iets psychisch niet in orde met je was. Dus begin ik nu naast het gevoel dat ik tegen mezelf aan het praten ben, een gevoel te krijgen dat ik toch wel een beetje zot moet zijn om dit posten vol te houden, als toch niemand het leest. Ik vind een beetje zot zijn op zich heus niet erg, maar het enige probleem is dat ik van dat gevoel dat ik tegen mezelf aan het praten ben af wil.
Ik zal dus strategieën moeten bedenken om van dit gevoel af te raken. Een eerste stap is al deze post. Omdat deze post nu eenmaal niet de bedoeling heeft om aan mezelf duidelijk te maken welk gevoel ik niet leuk vind, want dat weet ik al. Deze post heeft de bedoeling om mensen die deze post lezen aan te sporen een commentaartje achter te laten, zodat ik weet dat ik niet tegen mezelf aan het praten ben en me dus al iets minder zotjes zal vinden.
De volgende stap heb ik nog niet echt bedacht. Misschien zal ik opnieuw een heuse reclameactie moeten opstarten, maar dat voelt zo opdringerig. Ach... ik zal er nog eens goed over nadenken, misschien kom ik wel op een ludieke actie. Wat ik wel al weet, is dat subtiele reclameacties zoals een signatuur onder je e-mail, een tekstje bij je msn-nickname en een sticky post op je facebookprofiel niet helpen.
Neen... wees gerust zo zit het niet in elkaar. Volgens mij vindt iemand die hele dagen in zichzelf loopt te murmelen dat lang niet zo storend als ik het gevoel tegen mezelf aan het praten te zijn, vind.
Maar nu terug naar de vraag waar ik dat gevoel heb opgedaan... Wel, dat gevoel heb ik op deze blog opgedaan. Ik vind het namelijk fantastisch leuk om bedenkingen te posten op deze blog. Het enige nadeel is dat ik er geen idee van heb of mijn bedenkingen wel gelezen worden. Dus voelt het alsof ik gewoon tegen mezelf aan het vertellen ben over wat ik nu weer bedacht heb.
The last time I checked (dat klinkt gewoon het best in het Engels), was tegen jezelf praten toch wel een teken dat er iets psychisch niet in orde met je was. Dus begin ik nu naast het gevoel dat ik tegen mezelf aan het praten ben, een gevoel te krijgen dat ik toch wel een beetje zot moet zijn om dit posten vol te houden, als toch niemand het leest. Ik vind een beetje zot zijn op zich heus niet erg, maar het enige probleem is dat ik van dat gevoel dat ik tegen mezelf aan het praten ben af wil.
Ik zal dus strategieën moeten bedenken om van dit gevoel af te raken. Een eerste stap is al deze post. Omdat deze post nu eenmaal niet de bedoeling heeft om aan mezelf duidelijk te maken welk gevoel ik niet leuk vind, want dat weet ik al. Deze post heeft de bedoeling om mensen die deze post lezen aan te sporen een commentaartje achter te laten, zodat ik weet dat ik niet tegen mezelf aan het praten ben en me dus al iets minder zotjes zal vinden.
De volgende stap heb ik nog niet echt bedacht. Misschien zal ik opnieuw een heuse reclameactie moeten opstarten, maar dat voelt zo opdringerig. Ach... ik zal er nog eens goed over nadenken, misschien kom ik wel op een ludieke actie. Wat ik wel al weet, is dat subtiele reclameacties zoals een signatuur onder je e-mail, een tekstje bij je msn-nickname en een sticky post op je facebookprofiel niet helpen.
dinsdag, januari 29, 2008
Handleiding bij het eten van een zakje M&M's
Laat ik allereerst zeggen dat deze handleiding ook geldt bij smarties, maar om één of andere reden zijn die niet zo bekend, heb ik de indruk. Als kind at ik trouwens veel vaker smarties dan m&m's, maar op een bepaald moment is dat blijkbaar veranderd. Al heb ik er niet direct een idee van hoe en wanneer dat nu precies gebeurd is.
Ik heb trouwens altijd een boontje gehad voor smarties en heb dat nog steeds, maar m&m's verkopen ze volgens mij gewoon in grotere zakken... Wat je nu ook moge denken, ik ben geen m&m's of smartie verslaafde hoor. Al heb ik ze wel al gebruikt in cake en brood, maar kom...
Dit gezegd zijnde ga ik maar verder gaan met de inleiding op mijn handleiding. Een handleiding is volgens de Van Dale een gebruiksaanwijzing, die dan weer gelijk is aan een 'aanwijzing hoe men iets behoorlijk gebruiken moet'. In strikte zin is de handleiding die ik hieronder ga geven nog niet echt een handleiding denk ik. Maar volgens mij hoort het wel een echte handleiding te zijn. Dit omdat er volgens mij maar 1 correcte manier bestaat om m&m's (of smarties) te eten.
Allereerst, schaf je nooit m&m's (ik denk niet dat die brol in smarties bestaat) aan met noten of andere idioterij (behalve de chocolade natuurlijk, anders was het geen m&m meer).
Dus, als je de correcte zak in je bezit hebt, begint het eten. Je begint altijd met het eten van enkel de bruine m&m's (of smarties). Dit kan je naar eigen smaak 1 per 1 of per twee, of per handvol doen. Maar let wel dat er geen andere kleurtjes tussen sluipen. Oh ja, een goed verlichte kamer is hier wel een noodzaak. (In die zin vervallen deze regels wanneer je m&m's (of smarties) eet in de cinema, want dan zien ze er allemaal bruin uit, of zwart of grijs zo je wil.)
Als je het zoeken beu bent, stop je de zak gewoon weg in de kast. Geen probleem, er komt vast nog een moment dat je weer goesting hebt. Als je er zo goed als zeker van bent dat alle bruine m&m's (of smarties) op zijn en je hebt nog goesting, dan kan je een nieuw kleurtje kiezen. Hierbij is het heel belangrijk dat je niet te gauw over gaat naar het volgende kleurtje. Als je in je zoektocht naar je nieuwe kleur toch nog een bruin tegenkomt, moet je dat eerst opeten.
Je mag elk kleur kiezen als tweede kleur, behalve de oranje. Het eten van deze tweede kleur verloopt op geheel dezelfde manier als de bruine m&m's (of smarties). Je kan steeds verder eten tot je genoeg hebt of tot je aan de laatste oranje kleur zit.
Tot zover mijn handleiding bij het eten van een zakje m&m's (of smarties).
Alvast veel snoepplezier!
Oh ja, het lijkt misschien een omslachtige methode, maar het heeft zo zijn voordelen. Allereerst het esthetische voordeel en daarnaast ook het voordeel dat je heel traag m&m's (of smarties) eet, waardoor ze extra lekker smaken en ook ga je er minder van eten, waardoor je zakje m&m's (of smarties) langer mee gaat en je lijn er minder hoeft onder te lijden. Er zijn vast nog hopen voordelen, maar die mag je zelf ondervinden en hier posten.
Ik heb trouwens altijd een boontje gehad voor smarties en heb dat nog steeds, maar m&m's verkopen ze volgens mij gewoon in grotere zakken... Wat je nu ook moge denken, ik ben geen m&m's of smartie verslaafde hoor. Al heb ik ze wel al gebruikt in cake en brood, maar kom...
Dit gezegd zijnde ga ik maar verder gaan met de inleiding op mijn handleiding. Een handleiding is volgens de Van Dale een gebruiksaanwijzing, die dan weer gelijk is aan een 'aanwijzing hoe men iets behoorlijk gebruiken moet'. In strikte zin is de handleiding die ik hieronder ga geven nog niet echt een handleiding denk ik. Maar volgens mij hoort het wel een echte handleiding te zijn. Dit omdat er volgens mij maar 1 correcte manier bestaat om m&m's (of smarties) te eten.
Allereerst, schaf je nooit m&m's (ik denk niet dat die brol in smarties bestaat) aan met noten of andere idioterij (behalve de chocolade natuurlijk, anders was het geen m&m meer).
Dus, als je de correcte zak in je bezit hebt, begint het eten. Je begint altijd met het eten van enkel de bruine m&m's (of smarties). Dit kan je naar eigen smaak 1 per 1 of per twee, of per handvol doen. Maar let wel dat er geen andere kleurtjes tussen sluipen. Oh ja, een goed verlichte kamer is hier wel een noodzaak. (In die zin vervallen deze regels wanneer je m&m's (of smarties) eet in de cinema, want dan zien ze er allemaal bruin uit, of zwart of grijs zo je wil.)
Als je het zoeken beu bent, stop je de zak gewoon weg in de kast. Geen probleem, er komt vast nog een moment dat je weer goesting hebt. Als je er zo goed als zeker van bent dat alle bruine m&m's (of smarties) op zijn en je hebt nog goesting, dan kan je een nieuw kleurtje kiezen. Hierbij is het heel belangrijk dat je niet te gauw over gaat naar het volgende kleurtje. Als je in je zoektocht naar je nieuwe kleur toch nog een bruin tegenkomt, moet je dat eerst opeten.
Je mag elk kleur kiezen als tweede kleur, behalve de oranje. Het eten van deze tweede kleur verloopt op geheel dezelfde manier als de bruine m&m's (of smarties). Je kan steeds verder eten tot je genoeg hebt of tot je aan de laatste oranje kleur zit.
Tot zover mijn handleiding bij het eten van een zakje m&m's (of smarties).
Alvast veel snoepplezier!
Oh ja, het lijkt misschien een omslachtige methode, maar het heeft zo zijn voordelen. Allereerst het esthetische voordeel en daarnaast ook het voordeel dat je heel traag m&m's (of smarties) eet, waardoor ze extra lekker smaken en ook ga je er minder van eten, waardoor je zakje m&m's (of smarties) langer mee gaat en je lijn er minder hoeft onder te lijden. Er zijn vast nog hopen voordelen, maar die mag je zelf ondervinden en hier posten.
zondag, januari 27, 2008
Lichaamsbeweging of meer specifiek enkele sporten
In drukke tijden waar inpiratie gekanaliseerd moet worden naar verplichte schooltaken, is het moeilijk om spontaan dingen te bedenken heb ik gemerkt. Dat heeft zo zijn gevolgen voor het regelmatig posten op deze blog. Maar daar ga ik niet verder op ingaan, behalve dat dit bewijst dat alles uiteindelijk invloed heeft op alles, alleen niet direct. Maar dat is alles behalve iets dat ik bedacht heb, dat is gewoon een feit. Dingen die ik bedenk, kan je meer vereenzelvigen met het weergeven van mijn eigen mening veronderstel ik. Dus heeft het geen zin om in deze post verder in te gaan op een feit, tenzij ik er iets rond bedacht had, maar dat is dus niet het geval.
Maar ondanks mijn gebrek aan verhelderende inzichten de laatste dagen, heb ik wel nog wat te vertellen. Ik wil het namelijk eens over lichaamsbeweging hebben. Nu vraag je je vast af wat ik in hemelsnaam over lichaamsbeweging te zeggen heb. Ik ben nu eenmaal niet bepaald de meest sportieve persoon die er op deze aardbol rondloopt. Volgens mij maakt dat echter geen snars uit als je gewoon maar van plan bent om over lichaamsbeweging te praten. Zelfs iemand met een minimum aan lichaamsbeweging kan het over lichaamsbeweging hebben. De enige die het niet over lichaamsbeweging kan hebben, is iemand die helemaal niet beweegt, maar wederom daar ga ik het nu echt wel niet over hebben.
Eigenlijk wilde ik vorig jaar een post posten rond computerdansen. Het is daar echter nooit van gekomen en daar ga ik nu dus verandering in brengen. Ondertussen is het wel geen nieuwtje meer en hebben de meeste mensen die deze blog lezen eigenlijk al kennis gemaakt met het fameuze computerdansen. Alle, ik noem het eerder 'dansmatteren', maar dat is echt wel geen mooi nederlands woord. Het komt er op neer dat je een dansmat verbindt met je computer en dan de pijltjes volgt. Ik zou hier wel een foto op willen posten, maar ik heb nog niemand gevonden die wil gefotografeerd worden tijdens het 'dansmatteren' en gewoon de dansmat fotograferen vind ik ietwat flauw. Bij gebrek aan foto's moet ik dus verwijzen naar het internet, daar vind je genoeg over computerdansen of in het engels: DDR (dancedance revolution). En als je live-actie wil zien, kan je natuurlijk ook altijd youtube een bezoekje brengen. Er zijn genoeg mensen op de wereld die hun danskunsten graag op internet ten toon spreiden, al ben ik daar niet een van.
Een tijd geleden ben ik ook begonnen met lopen. Dat was eigenlijk maar een eigenaardige sportkeuze moet ik zeggen, want ik heb (of moet ik nu had zeggen) echt wel een hekel aan lopen. Het is nog steeds mijn favoriete sport niet, maar ik heb er toch zo geen hardgrondige hekel meer aan. Aangezien ik nooit graag gelopen heb, was ik daar in het begin echt wel slecht in, maar tegen alle verwachtingen in is het me uiteindelijk gelukt om rond de watersportbaan te lopen zonder stoppen. Dat was echt wel een overwinning. Nu is mijn lopen weer wat stilgevallen. De reden daarvoor is mijn knie. Die had besloten pijn te beginnen doen, waardoor ik het lopen een tijdje moest laten. Maar mijn nieuwjaarsvoornemen is om weer te beginnen lopen.
Dan kan ik ook nog meedelen dat ik ben begonnen met cycling, ook wel spinning genoemd. Ik hoopte dat ik dat wel leuk zou vinden en echt, het is super leuk! Misschien wel een beetje vreemd, want uiteindelijk zit je in een groep allemaal op een fiets met 1 wiel. Je gaat niet vooruit, het enige uitzicht zijn de zwetende ruggen voor je, de lesgever en een spiegel. Misschien is het de muziek die het zo leuk maakt? Of zouden het eerder de endorfines zijn die vrijkomen bij het sporten? Ik zou het eigenlijk niet goed weten... want eigenlijk heb ik ook muziek en endorfines als ik ga lopen en toch vind ik cycling leuker. Misschien moet ik daar nog maar eens goed over nadenken?
Dat is zowat alles wat ik nog over lichaamsbeweging te zeggen had vandaag. Eigenlijk ging het meer over sport als ik het zo bekijk. Want als ik echt wel volledig wilde zijn in mijn post over lichaamsbeweging kon ik ook nog vertellen over trappen, typen op een computer, praten... Ik bedacht me net, er zijn toch ongelooflijk veel dingen die lichaamsbeweging vragen. Eigenlijk alles...
Maar ondanks mijn gebrek aan verhelderende inzichten de laatste dagen, heb ik wel nog wat te vertellen. Ik wil het namelijk eens over lichaamsbeweging hebben. Nu vraag je je vast af wat ik in hemelsnaam over lichaamsbeweging te zeggen heb. Ik ben nu eenmaal niet bepaald de meest sportieve persoon die er op deze aardbol rondloopt. Volgens mij maakt dat echter geen snars uit als je gewoon maar van plan bent om over lichaamsbeweging te praten. Zelfs iemand met een minimum aan lichaamsbeweging kan het over lichaamsbeweging hebben. De enige die het niet over lichaamsbeweging kan hebben, is iemand die helemaal niet beweegt, maar wederom daar ga ik het nu echt wel niet over hebben.
Eigenlijk wilde ik vorig jaar een post posten rond computerdansen. Het is daar echter nooit van gekomen en daar ga ik nu dus verandering in brengen. Ondertussen is het wel geen nieuwtje meer en hebben de meeste mensen die deze blog lezen eigenlijk al kennis gemaakt met het fameuze computerdansen. Alle, ik noem het eerder 'dansmatteren', maar dat is echt wel geen mooi nederlands woord. Het komt er op neer dat je een dansmat verbindt met je computer en dan de pijltjes volgt. Ik zou hier wel een foto op willen posten, maar ik heb nog niemand gevonden die wil gefotografeerd worden tijdens het 'dansmatteren' en gewoon de dansmat fotograferen vind ik ietwat flauw. Bij gebrek aan foto's moet ik dus verwijzen naar het internet, daar vind je genoeg over computerdansen of in het engels: DDR (dancedance revolution). En als je live-actie wil zien, kan je natuurlijk ook altijd youtube een bezoekje brengen. Er zijn genoeg mensen op de wereld die hun danskunsten graag op internet ten toon spreiden, al ben ik daar niet een van.
Een tijd geleden ben ik ook begonnen met lopen. Dat was eigenlijk maar een eigenaardige sportkeuze moet ik zeggen, want ik heb (of moet ik nu had zeggen) echt wel een hekel aan lopen. Het is nog steeds mijn favoriete sport niet, maar ik heb er toch zo geen hardgrondige hekel meer aan. Aangezien ik nooit graag gelopen heb, was ik daar in het begin echt wel slecht in, maar tegen alle verwachtingen in is het me uiteindelijk gelukt om rond de watersportbaan te lopen zonder stoppen. Dat was echt wel een overwinning. Nu is mijn lopen weer wat stilgevallen. De reden daarvoor is mijn knie. Die had besloten pijn te beginnen doen, waardoor ik het lopen een tijdje moest laten. Maar mijn nieuwjaarsvoornemen is om weer te beginnen lopen.
Dan kan ik ook nog meedelen dat ik ben begonnen met cycling, ook wel spinning genoemd. Ik hoopte dat ik dat wel leuk zou vinden en echt, het is super leuk! Misschien wel een beetje vreemd, want uiteindelijk zit je in een groep allemaal op een fiets met 1 wiel. Je gaat niet vooruit, het enige uitzicht zijn de zwetende ruggen voor je, de lesgever en een spiegel. Misschien is het de muziek die het zo leuk maakt? Of zouden het eerder de endorfines zijn die vrijkomen bij het sporten? Ik zou het eigenlijk niet goed weten... want eigenlijk heb ik ook muziek en endorfines als ik ga lopen en toch vind ik cycling leuker. Misschien moet ik daar nog maar eens goed over nadenken?
Dat is zowat alles wat ik nog over lichaamsbeweging te zeggen had vandaag. Eigenlijk ging het meer over sport als ik het zo bekijk. Want als ik echt wel volledig wilde zijn in mijn post over lichaamsbeweging kon ik ook nog vertellen over trappen, typen op een computer, praten... Ik bedacht me net, er zijn toch ongelooflijk veel dingen die lichaamsbeweging vragen. Eigenlijk alles...
maandag, januari 14, 2008
De zin van ribben en de onzin van solden
Ik heb verschillende dingen te vertellen vandaag, dus zal ik maar beginnen bij het begin. Het begin van vandaag was om 5.20u. Zo vroeg? Neen, normaal sta ik zo vroeg niet op, zelfs niet voor een examen. Technisch gezien ben ik ook niet opgestaan om zo laat...
Het ging zo:
Ik werd wakker denkende dat mijn wekker al afgegaan was, maar alweer uitgevallen was. Ik keek om te zien hoe laat het was. Ik zag: 9.20u. (Ik kom zoiets wel vaker tegen, ik ben lichtjes blind weet je wel) Een belangrijk detail is echter dat ik deze ochtend om 9u examen had. Je kan je dan vast wel inbeelden hoe ik me voelde wanneer ik dacht dat het 9.20u was en ik nog in mijn bed lag. Ik stak mijn licht aan en keek beter en zag toen tot mijn immense opluchting dat het 5.20u was. Ik floepte het licht weer uit en plofte weer neer. Dit alles gebeurde in een korte flits, maar ik moet zeggen dat mijn hartritme zeker ver... miljoend of zo was. Het duurde dan ook wel zo'n tien minuten voor mijn hart weer in zijn normale ritme klopte.
Vandaag heb ik dus het nut van ribben ontdekt. Ze dienen om je hart in je lijf te houden wanneer je echt wel extra ongelooflijk verschiet en panikeert.
Verder heb ik me vandaag herinnerd waarom ik een hekel heb aan solden.
Ten eerste is het dan meestal druk en daar kan ik niet tegen. Maar dat was het probleem niet, want vandaag was het niet bijzonder druk. Dat is meestal zo als je midden in de week naar 't stad gaat en de solden al een tijd bezig zijn.
In de solden hangen ten tweede niet zo heel veel kleren die ik mooi vind. (die hangen meestal in de nieuwe collectie)
Ten derde, als ik dan eenmaal kleren heb zien hangen die ik mooi vind, dan hangen ze niet in mijn maat. (ik zou zowaar meer chocolade moeten eten ;-) )
Ten vierde, als ik dan uiteindelijk kleren vind die me aanstaan en in mijn maat te vinden zijn, dan passen ze niet. (vast ook de reden waarom ze daar nog hangen)
Dus na een middagje winkelen heb ik welgeteld 1,5 euro uitgegeven aan snoepjes om mezelf te troosten.
Ik weet dus weer waarom ik normaal de solden mijd. Maar niet dat mijn middag nu om zeep was hoor. Een namiddag gezellig kletsen en niet hoeven studeren, is in deze tijd van het jaar een zeldzaam goed en ik ben daar ongelooflijk dankbaar voor!
Het ging zo:
Ik werd wakker denkende dat mijn wekker al afgegaan was, maar alweer uitgevallen was. Ik keek om te zien hoe laat het was. Ik zag: 9.20u. (Ik kom zoiets wel vaker tegen, ik ben lichtjes blind weet je wel) Een belangrijk detail is echter dat ik deze ochtend om 9u examen had. Je kan je dan vast wel inbeelden hoe ik me voelde wanneer ik dacht dat het 9.20u was en ik nog in mijn bed lag. Ik stak mijn licht aan en keek beter en zag toen tot mijn immense opluchting dat het 5.20u was. Ik floepte het licht weer uit en plofte weer neer. Dit alles gebeurde in een korte flits, maar ik moet zeggen dat mijn hartritme zeker ver... miljoend of zo was. Het duurde dan ook wel zo'n tien minuten voor mijn hart weer in zijn normale ritme klopte.
Vandaag heb ik dus het nut van ribben ontdekt. Ze dienen om je hart in je lijf te houden wanneer je echt wel extra ongelooflijk verschiet en panikeert.
Verder heb ik me vandaag herinnerd waarom ik een hekel heb aan solden.
Ten eerste is het dan meestal druk en daar kan ik niet tegen. Maar dat was het probleem niet, want vandaag was het niet bijzonder druk. Dat is meestal zo als je midden in de week naar 't stad gaat en de solden al een tijd bezig zijn.
In de solden hangen ten tweede niet zo heel veel kleren die ik mooi vind. (die hangen meestal in de nieuwe collectie)
Ten derde, als ik dan eenmaal kleren heb zien hangen die ik mooi vind, dan hangen ze niet in mijn maat. (ik zou zowaar meer chocolade moeten eten ;-) )
Ten vierde, als ik dan uiteindelijk kleren vind die me aanstaan en in mijn maat te vinden zijn, dan passen ze niet. (vast ook de reden waarom ze daar nog hangen)
Dus na een middagje winkelen heb ik welgeteld 1,5 euro uitgegeven aan snoepjes om mezelf te troosten.
Ik weet dus weer waarom ik normaal de solden mijd. Maar niet dat mijn middag nu om zeep was hoor. Een namiddag gezellig kletsen en niet hoeven studeren, is in deze tijd van het jaar een zeldzaam goed en ik ben daar ongelooflijk dankbaar voor!
zaterdag, januari 12, 2008
Vandaag
Vandaag op de bus naar huis van een weer eens interessante vormingsdag bedacht ik een nieuw onderwerp voor een post op deze blog. En terwijl ik die post aan het bedenken was, bedacht ik nog iets anders. Leuk hoor, zo vanalles zitten bedenken! Ik kan daar immens van genieten en op dat moment wou ik dat ik mijn computer, of enig ander typtoestel bij me had. Maar soit, bedenken op zich is dus gewoon leuk, maar daar gaat het nu eventjes niet om.
Ik bedacht, naast het nieuwe onderwerp dat ik straks nog wel even ga aanraken, dat het al een hele tijd geleden was dat ik dingen bedacht had. Gisteren was één van de eerste dagen sinds lang dat ik nog eens inspiratie had om iets te bedenken en dat het bedachte ook zonder al te veel moeite uit mijn vingers stroomde. Ik had daar gisteren niet direct bij stilgestaan, maar vandaag op de bus bedacht ik dus dat het al een hele tijd geleden was. Terwijl dat bedenken en schrijven eigenlijk altijd nogal natuurlijk en vanzelfsprekend is geweest voor mij. En het vreemde is dan nog, dat ik me er absoluut niet van bewust was, dat ik het een tijdje kwijt was. Ik was blijkbaar zo bezig met vanalles, dat ik geen inspiratie meer had en het niet eens merkte.
Maar vandaag merkte ik dus op dat mijn inspiratie terug was, dat 'ik' weer terug was. Blijkbaar moet ik zonder het te beseffen een beetje weg geweest zijn. Niet dat ik nu dezelfde persoon ben van pakweg vier maanden geleden, want iedereen veranderd elke dag, elk uur... Het komt er echter op neer dat ik de laatste vier maanden blijkbaar een kenmerk van mezelf kwijt was, dat ik echt wel als een kenmerkend kenmerk beschouw.
Ik kan nu dus vol trots zeggen dat 'ik' terug ben. Al denk ik dat ik nooit helemaal weggeweest ben natuurlijk, want dat zou ik heus wel opgemerkt hebben, hoe bezig ik ook was met vanalles en nog wat. Ik denk trouwens niet dat ik plots verdwenen was en nu ook weer plots teruggekomen ben. Dat is meer een kwestie van geleidelijkheid. Je weet wel, het proces dat ik ook beschreven heb in mijn vorige post. Namelijk het proces van onbewust weten, bewust weten en benoemen.
Maar dat alles kwam tot mij, terwijl ik een nieuwe post aan het bedenken was. En de aanleiding daartoe deed zich ook voor op dezelfde bus, maar dan iets vroeger in het traject. Ik zag namelijk uit het raam enkele kindertjes lopen (begeleid door een ouder iemand) met witte plastieken overgooiertjes aan met zo'n groot vredeseilandenpeetje op. En ik vond dat een schattig zicht en het deed me glimlachen. En toen bedacht ik me iets, het had niet direct met die kindertjes te maken, maar onrechtstreeks moeten die het wel uitgelokt hebben, veronderstel ik. Ik had plots een onbestemd vrolijk en blij gevoel. Ik weet niet of iemand zich eigenlijk kan voorstellen wat ik bedoel, maar het is een gevoel dat ik wel vaker eens heb. Het is niet een gevoel dat ik kan oproepen of controleren of zelfs voorspellen, het is er plots gewoon. Vandaar dat ik het zou willen typeren als 'onbestemd'. Het komt erop neer dat kleine dingen, daar wordt het meestal door uitgelokt, een glimlach op mijn lippen kunnen toveren en dan voel ik me plots heel erg blij vanbinnen. Niet blij om iets, zoals je blij kan zijn door iets dat je krijgt bevoorbeeld, maar gewoon blij, zomaar blij. En echt, dat is een heerlijk gevoel en mijn favoriete soort blijheid.
En vaak blijven die momenten me wel bij, al vergeet ik er ook wel enkele hoor. Het menselijk geheugen en dan zeker het mijne, is nu eenmaal niet perfect. Misschien deel ik er nog wel eens enkele... wie weet... mss als er vraag naar is?
Dan is er nog iets op de bus dat me opviel en ik wel wil delen. Het is een beetje vreemd en eigenlijk helemaal niet spectaculair, maar nu ik toch bezig ben met bedenkingen, zal ik het even uit de doeken doen.
Na mijn vorming wandelde ik dus naar de bus. Mijn bus stond al aan de halte op mij te wachten. Ik wandelde een beetje sneller zodanig dat de bus niet zou wegrijden zonder mij, want hij gelukkig niet deed. Ik kwam aan de bus en de buschauffeur opende zijn deur, ik stapte op, knikte even naar de chauffeur en ging toen op zoek naar een plekje om te zitten. Ik had geluk, mijn favoriete plaatsje was nog niet bezet. Ja, ik besefte vandaag ook dat ik eigenlijk een favoriete plaats heb op de bus. Namelijk juist achter de deur van de bus (niet die van de chauffeur, maar de volgende) aan de kant van het raam. En dan nog liefst aan de rechter kant van de bus als je het bekijkt met je gezicht in rijrichting. Maar daar gaat het nu eigenlijk niet om, ik spotte dus mijn plaatsje en wandelde er naartoe. Er lag een restje van een koekenpapiertje op de stoel waar ik wilde op zitten. Ik verlegde het kleine papiertje naar de stoel naast mij ondertussen bedenkend dat het toch wel jammer was dat op een bus geen vuilnisbakken aanwezig waren en dat dat misschien toch wel een gemis was. Ik ging zitten en haalde m'n mp3 spelertje uit en begon naar muziek te luisteren onderwijl naar buiten kijkend. Toen bedacht ik me de dingen die ik hiervoor heb beschreven en plots... zag ik dat er aan de paal voor me aan de deur van de bus, een vuilnisbakje hing. Zo t soort dat je onder of naast iemands bureau verwacht. Ik was oprecht verbaast, want dit was de eerste vuilnisbak die ik ooit gezien heb in een bus en dan nog net op de bus waar ik enkele minuten ervoor bedacht dat het toch wel handig zou zijn als een bus een vuilnisbak had. Ik vond dit toch wel een speciaal gebeuren, ondanks het feit dat het totaal niet spectaculair was, maar dan bedenk ik nu... de meeste dingen die ik speciaal vind, zijn meestal ook niet erg spectaculair...
Ik bedacht, naast het nieuwe onderwerp dat ik straks nog wel even ga aanraken, dat het al een hele tijd geleden was dat ik dingen bedacht had. Gisteren was één van de eerste dagen sinds lang dat ik nog eens inspiratie had om iets te bedenken en dat het bedachte ook zonder al te veel moeite uit mijn vingers stroomde. Ik had daar gisteren niet direct bij stilgestaan, maar vandaag op de bus bedacht ik dus dat het al een hele tijd geleden was. Terwijl dat bedenken en schrijven eigenlijk altijd nogal natuurlijk en vanzelfsprekend is geweest voor mij. En het vreemde is dan nog, dat ik me er absoluut niet van bewust was, dat ik het een tijdje kwijt was. Ik was blijkbaar zo bezig met vanalles, dat ik geen inspiratie meer had en het niet eens merkte.
Maar vandaag merkte ik dus op dat mijn inspiratie terug was, dat 'ik' weer terug was. Blijkbaar moet ik zonder het te beseffen een beetje weg geweest zijn. Niet dat ik nu dezelfde persoon ben van pakweg vier maanden geleden, want iedereen veranderd elke dag, elk uur... Het komt er echter op neer dat ik de laatste vier maanden blijkbaar een kenmerk van mezelf kwijt was, dat ik echt wel als een kenmerkend kenmerk beschouw.
Ik kan nu dus vol trots zeggen dat 'ik' terug ben. Al denk ik dat ik nooit helemaal weggeweest ben natuurlijk, want dat zou ik heus wel opgemerkt hebben, hoe bezig ik ook was met vanalles en nog wat. Ik denk trouwens niet dat ik plots verdwenen was en nu ook weer plots teruggekomen ben. Dat is meer een kwestie van geleidelijkheid. Je weet wel, het proces dat ik ook beschreven heb in mijn vorige post. Namelijk het proces van onbewust weten, bewust weten en benoemen.
Maar dat alles kwam tot mij, terwijl ik een nieuwe post aan het bedenken was. En de aanleiding daartoe deed zich ook voor op dezelfde bus, maar dan iets vroeger in het traject. Ik zag namelijk uit het raam enkele kindertjes lopen (begeleid door een ouder iemand) met witte plastieken overgooiertjes aan met zo'n groot vredeseilandenpeetje op. En ik vond dat een schattig zicht en het deed me glimlachen. En toen bedacht ik me iets, het had niet direct met die kindertjes te maken, maar onrechtstreeks moeten die het wel uitgelokt hebben, veronderstel ik. Ik had plots een onbestemd vrolijk en blij gevoel. Ik weet niet of iemand zich eigenlijk kan voorstellen wat ik bedoel, maar het is een gevoel dat ik wel vaker eens heb. Het is niet een gevoel dat ik kan oproepen of controleren of zelfs voorspellen, het is er plots gewoon. Vandaar dat ik het zou willen typeren als 'onbestemd'. Het komt erop neer dat kleine dingen, daar wordt het meestal door uitgelokt, een glimlach op mijn lippen kunnen toveren en dan voel ik me plots heel erg blij vanbinnen. Niet blij om iets, zoals je blij kan zijn door iets dat je krijgt bevoorbeeld, maar gewoon blij, zomaar blij. En echt, dat is een heerlijk gevoel en mijn favoriete soort blijheid.
En vaak blijven die momenten me wel bij, al vergeet ik er ook wel enkele hoor. Het menselijk geheugen en dan zeker het mijne, is nu eenmaal niet perfect. Misschien deel ik er nog wel eens enkele... wie weet... mss als er vraag naar is?
Dan is er nog iets op de bus dat me opviel en ik wel wil delen. Het is een beetje vreemd en eigenlijk helemaal niet spectaculair, maar nu ik toch bezig ben met bedenkingen, zal ik het even uit de doeken doen.
Na mijn vorming wandelde ik dus naar de bus. Mijn bus stond al aan de halte op mij te wachten. Ik wandelde een beetje sneller zodanig dat de bus niet zou wegrijden zonder mij, want hij gelukkig niet deed. Ik kwam aan de bus en de buschauffeur opende zijn deur, ik stapte op, knikte even naar de chauffeur en ging toen op zoek naar een plekje om te zitten. Ik had geluk, mijn favoriete plaatsje was nog niet bezet. Ja, ik besefte vandaag ook dat ik eigenlijk een favoriete plaats heb op de bus. Namelijk juist achter de deur van de bus (niet die van de chauffeur, maar de volgende) aan de kant van het raam. En dan nog liefst aan de rechter kant van de bus als je het bekijkt met je gezicht in rijrichting. Maar daar gaat het nu eigenlijk niet om, ik spotte dus mijn plaatsje en wandelde er naartoe. Er lag een restje van een koekenpapiertje op de stoel waar ik wilde op zitten. Ik verlegde het kleine papiertje naar de stoel naast mij ondertussen bedenkend dat het toch wel jammer was dat op een bus geen vuilnisbakken aanwezig waren en dat dat misschien toch wel een gemis was. Ik ging zitten en haalde m'n mp3 spelertje uit en begon naar muziek te luisteren onderwijl naar buiten kijkend. Toen bedacht ik me de dingen die ik hiervoor heb beschreven en plots... zag ik dat er aan de paal voor me aan de deur van de bus, een vuilnisbakje hing. Zo t soort dat je onder of naast iemands bureau verwacht. Ik was oprecht verbaast, want dit was de eerste vuilnisbak die ik ooit gezien heb in een bus en dan nog net op de bus waar ik enkele minuten ervoor bedacht dat het toch wel handig zou zijn als een bus een vuilnisbak had. Ik vond dit toch wel een speciaal gebeuren, ondanks het feit dat het totaal niet spectaculair was, maar dan bedenk ik nu... de meeste dingen die ik speciaal vind, zijn meestal ook niet erg spectaculair...
vrijdag, januari 11, 2008
Modi
Het is niet zo dat ik kan spreken van een nieuwe ontdekking, het is zelfs geen nieuwe observatie. Wat het dan wel is? Het is gewoon iets wat ik al langer wist, maar nooit benoemd had.
Het zou namelijk een onneindig lange taak zijn om alles wat men weet, bewust te maken en het dan nog eens te benoemen. Maar voor dit ene geval heb ik dus een uitzondering gemaakt en het proces doorlopen van onbewust weten, bewust weten en uiteindelijk benoemen.
Maar misschien wordt het nu toch wel eens tijd dat ik overga naar hetgene wat ik benoemd heb, want uitwijdingen zijn misschien wel leuk om te lezen, maar na een tijdje worden ze gewoon langdradig en serieus, daar heeft niemand iets aan. (zelfs de schrijver niet)
Het fenomeen dat ik benoemd heb, heeft iets te maken met het onderwerp. Het gaat hem dus over modi. Ik wil hierbij wel vermelden dat het desbetreffende benoemde fenomeen enkel op mij van toepassing is. Ik heb namelijk nog geen uitsluitsel of dit ook voor anderen van toepassing is. Waar ik wel uitsluitsel over heb, is dat het geen algemeen fenomeen is, want ik ken mensen die hier geen last van hebben.
Aha, denk je nu vast, het fenomeen is een last voor Veerle. Ach... dat heb je dan mis. Het fenomeen op zich is niet goed of niet slecht, het is er gewoon. Maar die uitleg doe ik beter na de uitleg van het fenomeen op zich.
Het komt er in se op neer dat ik verschillende modi heb. Zo heb je de 'leesmodus', 'de schrijfmodus', de 'ongeconcentreerde modus', de 'blokmodus'... Ik kan er vast nog een heleboel opnoemen, maar sommigen moeten volgens mij nog het proces van onbewust weten, naar bewust weten en benoemen doorlopen.
De twee modi waar het er nu om gaat, zijn de 'schrijfmodus' en de 'blokmodus' (al moet ik zeggen dat bij de 'blokmodus' een sterke verbintenis is met de 'leesmodus'). Het is namelijk zo dat, ondanks het feit dat ik niet slecht ben in multi-tasking, ik wel heel slecht ben in multi-modiing.
Multi-modiing kan je dan beschrijven als het afwisselen van verschillende modi op korte termijn (zijnde elke zoveel uren wisselen van modus).
Een concreet voorbeeld zal de hopeloos verwarde lezer misschien uit zijn wanhoop helpen. Ik zit momenteel in de blok (wat een verrassing!) en dan sta ik dus, na een korte inloopperiode die de eerste week van de kerstvakantie heet, in de 'blokmodus'. Dit houdt in dat ik mijn cursus blok en me enkele dagen enkel in die materie vastbijt. Momenteel studeer ik een vak dat iets te weinig is voor de tijd die ik ervoor heb, of omgekeerd gezegd, ik heb iets teveel tijd voor het vak dat ik nu moet studeren. Luxe! zouden sommigen denken, nu kan je ook aan je scriptie of stageverslag werken. Wel, daar komt mijn gebrek aan multi-modiing in beeld. Voor het schrijven van een stageverslag is het namelijk een essentiële voorwaarde om in de 'schrijfmodus' te kunnen vertoeven. Maar aangezien ik momenteel in de 'blokmodus' zit en niet zo snel kan wisselen van modus, lukt het me dus niet om aan mijn stageverslag te werken en ondertussen mijn studie voor de examens niet uit het oog te verliezen.
Nu zou je dit alles kunnen interpreteren als een last en een tekortkoming van mijnentwege. Maar eigenlijk ervaar ik dat helemaal niet zo. Ik sta nu in 'blokmodus' en dat is goed voor mij en nadat mijn examens gedaan zijn (die trouwens eindigen in een paper, waardoor ik wel zal overschakelen in 'schrijfmodus' door tijdsdruk) heb ik nog enige tijd over om in 'schrijfmodus'-zijnde mijn stageverslag te schrijven.
Nu heb ik nog niet bewust gewaargeworden hoe zo'n modishift precies gebeurt en wat die shift uiteindelijk triggert. Misschien moet ik daar nog eens een post aan wijden als ik het uiteidenlijk te weten kom.
Trouwens, is er iemand die zichzelf ook herkent in mijn relaas? Of ben ik de enigste mens die zichzelf in modi kan beschrijven? (dat betwijfel ik) En wat ik ook wel graag zou weten, is of er in mensen zijn die goed zijn in multi-modiing en hoe zij dat dan precies aanpakken. Niet dat ik perse goed wil worden in multi-modiing, maar het lijkt me handig om te weten, wie weet komt het ooit wel van pas...
Het zou namelijk een onneindig lange taak zijn om alles wat men weet, bewust te maken en het dan nog eens te benoemen. Maar voor dit ene geval heb ik dus een uitzondering gemaakt en het proces doorlopen van onbewust weten, bewust weten en uiteindelijk benoemen.
Maar misschien wordt het nu toch wel eens tijd dat ik overga naar hetgene wat ik benoemd heb, want uitwijdingen zijn misschien wel leuk om te lezen, maar na een tijdje worden ze gewoon langdradig en serieus, daar heeft niemand iets aan. (zelfs de schrijver niet)
Het fenomeen dat ik benoemd heb, heeft iets te maken met het onderwerp. Het gaat hem dus over modi. Ik wil hierbij wel vermelden dat het desbetreffende benoemde fenomeen enkel op mij van toepassing is. Ik heb namelijk nog geen uitsluitsel of dit ook voor anderen van toepassing is. Waar ik wel uitsluitsel over heb, is dat het geen algemeen fenomeen is, want ik ken mensen die hier geen last van hebben.
Aha, denk je nu vast, het fenomeen is een last voor Veerle. Ach... dat heb je dan mis. Het fenomeen op zich is niet goed of niet slecht, het is er gewoon. Maar die uitleg doe ik beter na de uitleg van het fenomeen op zich.
Het komt er in se op neer dat ik verschillende modi heb. Zo heb je de 'leesmodus', 'de schrijfmodus', de 'ongeconcentreerde modus', de 'blokmodus'... Ik kan er vast nog een heleboel opnoemen, maar sommigen moeten volgens mij nog het proces van onbewust weten, naar bewust weten en benoemen doorlopen.
De twee modi waar het er nu om gaat, zijn de 'schrijfmodus' en de 'blokmodus' (al moet ik zeggen dat bij de 'blokmodus' een sterke verbintenis is met de 'leesmodus'). Het is namelijk zo dat, ondanks het feit dat ik niet slecht ben in multi-tasking, ik wel heel slecht ben in multi-modiing.
Multi-modiing kan je dan beschrijven als het afwisselen van verschillende modi op korte termijn (zijnde elke zoveel uren wisselen van modus).
Een concreet voorbeeld zal de hopeloos verwarde lezer misschien uit zijn wanhoop helpen. Ik zit momenteel in de blok (wat een verrassing!) en dan sta ik dus, na een korte inloopperiode die de eerste week van de kerstvakantie heet, in de 'blokmodus'. Dit houdt in dat ik mijn cursus blok en me enkele dagen enkel in die materie vastbijt. Momenteel studeer ik een vak dat iets te weinig is voor de tijd die ik ervoor heb, of omgekeerd gezegd, ik heb iets teveel tijd voor het vak dat ik nu moet studeren. Luxe! zouden sommigen denken, nu kan je ook aan je scriptie of stageverslag werken. Wel, daar komt mijn gebrek aan multi-modiing in beeld. Voor het schrijven van een stageverslag is het namelijk een essentiële voorwaarde om in de 'schrijfmodus' te kunnen vertoeven. Maar aangezien ik momenteel in de 'blokmodus' zit en niet zo snel kan wisselen van modus, lukt het me dus niet om aan mijn stageverslag te werken en ondertussen mijn studie voor de examens niet uit het oog te verliezen.
Nu zou je dit alles kunnen interpreteren als een last en een tekortkoming van mijnentwege. Maar eigenlijk ervaar ik dat helemaal niet zo. Ik sta nu in 'blokmodus' en dat is goed voor mij en nadat mijn examens gedaan zijn (die trouwens eindigen in een paper, waardoor ik wel zal overschakelen in 'schrijfmodus' door tijdsdruk) heb ik nog enige tijd over om in 'schrijfmodus'-zijnde mijn stageverslag te schrijven.
Nu heb ik nog niet bewust gewaargeworden hoe zo'n modishift precies gebeurt en wat die shift uiteindelijk triggert. Misschien moet ik daar nog eens een post aan wijden als ik het uiteidenlijk te weten kom.
Trouwens, is er iemand die zichzelf ook herkent in mijn relaas? Of ben ik de enigste mens die zichzelf in modi kan beschrijven? (dat betwijfel ik) En wat ik ook wel graag zou weten, is of er in mensen zijn die goed zijn in multi-modiing en hoe zij dat dan precies aanpakken. Niet dat ik perse goed wil worden in multi-modiing, maar het lijkt me handig om te weten, wie weet komt het ooit wel van pas...
zaterdag, september 08, 2007
onze nieuwe aanwinst
In deze moeilijke tijden is er ook nog wat positief nieuws dat ik te vertellen heb. Zo hebben we nu een nieuw huisdiertje dat voor een keer geen vis is. Rarara... wat zou het zijn??
We hebben nu een katje in ons midden. En voor wie het nog niet wist, hij noemt Napoleon. Ik zou hem graag ook Nappie noemen, maar mijn zus wordt heel erg kwaad als ik dat doe. Maar ik mag er wel poezebeest en schattekat tegen zeggen. Ach... in het leven moet men compromissen sluiten he.
Ons kat is trouwens een echte huiskat. Hij loopt wel buiten hoor, maar als hij je een tijdje niet gezien heeft dan komt ie miauwen aan het venster tot iemand hem komt aaien. Hij is bij tijden echt een heuse ronkende helikopter en een megaflijer.
Maar nu wil je vast weten hoe dat poezebeest er nu eigenlijk uitziet? Dan moet je maar eens naar de volgende foto's kijken (of op bezoek komen natuurlijk...)
We hebben nu een katje in ons midden. En voor wie het nog niet wist, hij noemt Napoleon. Ik zou hem graag ook Nappie noemen, maar mijn zus wordt heel erg kwaad als ik dat doe. Maar ik mag er wel poezebeest en schattekat tegen zeggen. Ach... in het leven moet men compromissen sluiten he.
Ons kat is trouwens een echte huiskat. Hij loopt wel buiten hoor, maar als hij je een tijdje niet gezien heeft dan komt ie miauwen aan het venster tot iemand hem komt aaien. Hij is bij tijden echt een heuse ronkende helikopter en een megaflijer.
Maar nu wil je vast weten hoe dat poezebeest er nu eigenlijk uitziet? Dan moet je maar eens naar de volgende foto's kijken (of op bezoek komen natuurlijk...)
vrijdag, augustus 31, 2007
donderdag, juni 07, 2007
Eindelijk?
Vandaag had ik weer eens een examen, dus doe ik het vanmiddag een beetje rustigaan. Soms moet dat een beetje kunnen, vind ik.
Maar deze post gaat helemaal niet over examens, dus laat ik daar dan maar over ophouden.
Ik heb jullie een tijdje geleden nieuwsgierig gemaakt naar Jonas' nieuw kapsel en tevens naar het mijne. Leuk he! Ik maak graag mensen nieuwsgierig, voor moest je dat nog niet weten. Maar nu is het denk ik genoeg geweest en verdienen jullie het om te weten te komen wat er met al dat haar gebeurd is.
'k Moet wel zeggen dat de foto van mijn haar al een tijdje geleden is en misschien kan je er niet zo goed op zien wat het nu precies geworden is. Maar daarvoor zal je me dan in het echt moeten zien. Maar ik denk dat de foto wel al een goed idee geeft van het lengteverschil.
Bij deze zal ik jullie niet langer aan het lijntje houden en een foto plaatsen van de haren die nog op Jonas' en mijn hoofd zijn blijven staan.
Dit is dus een foto van Jonas met kort haar. Nu is er al gezegd dat hij er nu niet meer zo verward uit ziet. Maar wees gerust, hij is nog even verward als anders ;-) en dat haar groeit wel terug...
En dan hier de foto van mij met mijn korte haar.
Denk je dat je me nog gaat herkennen als je me op straat tegenkomt?
Trouwens, ook al gaat deze post niet over examens, toch wil ik iedereen die examens heeft immens veel succes wensen !!!!!!!!
Maar deze post gaat helemaal niet over examens, dus laat ik daar dan maar over ophouden.
Ik heb jullie een tijdje geleden nieuwsgierig gemaakt naar Jonas' nieuw kapsel en tevens naar het mijne. Leuk he! Ik maak graag mensen nieuwsgierig, voor moest je dat nog niet weten. Maar nu is het denk ik genoeg geweest en verdienen jullie het om te weten te komen wat er met al dat haar gebeurd is.
'k Moet wel zeggen dat de foto van mijn haar al een tijdje geleden is en misschien kan je er niet zo goed op zien wat het nu precies geworden is. Maar daarvoor zal je me dan in het echt moeten zien. Maar ik denk dat de foto wel al een goed idee geeft van het lengteverschil.
Bij deze zal ik jullie niet langer aan het lijntje houden en een foto plaatsen van de haren die nog op Jonas' en mijn hoofd zijn blijven staan.
Dit is dus een foto van Jonas met kort haar. Nu is er al gezegd dat hij er nu niet meer zo verward uit ziet. Maar wees gerust, hij is nog even verward als anders ;-) en dat haar groeit wel terug...
En dan hier de foto van mij met mijn korte haar.Denk je dat je me nog gaat herkennen als je me op straat tegenkomt?
Trouwens, ook al gaat deze post niet over examens, toch wil ik iedereen die examens heeft immens veel succes wensen !!!!!!!!
dinsdag, mei 29, 2007
Harige hoopjes
Sommigen weten het al, maar anderen helemaal niet. Zaterdag ben ik naar de kapster geweest. (alle, niet in een kapsalon, maar bij mijn oma thuis. Bij ons zijn zo n dingen familieaangelegenheden.)
Anyway, mijn haren zijn dus een beetje bijgeknipt. En die van Jonas trouwens ook.
Om jullie een plezier te doen, want niet iedereen kan me zomaar eens een bezoekje komen brengen, heb ik een foto van mij en mijn haar laten trekken. Maar omdat ik jullie ook een beetje wil plagen, ga ik eerst een andere foto posten.
Namelijk de foto van de hoeveelheid haar die achterbleef nadat Jonas zijn haar en mijn haar geknipt waren. Voor de foto van onze nieuwe kapsels zal je nog even geduld moeten oefenen.
De afgeknipte haren van Jonas
De afgeknipte haren van Veerle
TO BE CONTINUED....
Anyway, mijn haren zijn dus een beetje bijgeknipt. En die van Jonas trouwens ook.
Om jullie een plezier te doen, want niet iedereen kan me zomaar eens een bezoekje komen brengen, heb ik een foto van mij en mijn haar laten trekken. Maar omdat ik jullie ook een beetje wil plagen, ga ik eerst een andere foto posten.
Namelijk de foto van de hoeveelheid haar die achterbleef nadat Jonas zijn haar en mijn haar geknipt waren. Voor de foto van onze nieuwe kapsels zal je nog even geduld moeten oefenen.
De afgeknipte haren van Jonas
De afgeknipte haren van Veerle TO BE CONTINUED....
woensdag, mei 23, 2007
Presentatie
Vandaag heb ik iets te vertellen over school. Wat natuurlijk niet zo uit de lucht komt vallen aangezien het deze week inhaalweek is en volgende week officieel de examenperiode nog maar eens begint.
Ik had dit jaar, naast vele andere taken, een taak van Disability Studies en als onderwerp hadden we met enkelen 'Deaf Studies' gekozen. Voor deze taak moesten we ons nogmaals opsplitsen in groepjes en een documentaire maken. Jaja, met zelf filmen en monteren en al!
We filmden in een BuSo type 7 --> dus een buitengewoon secundair onderwijs voor jongeren met een auditieve beperking.
Het is na veel werk! Zowel qua literatuur, filmuren en montage-uren. Maar ik moet zeggen dat ik dat monteren (want dat deed ik samen met een medestudente) eigenlijk wel leuk vond. Het enige nadeel toch wel, was dat na een hele dag monteren je echt wel schele koppijn hebt. Verder deed de computer af en toe heel erg lastig, maar blijkbaar gebeurd dat wel vaker bij gloednieuwe computers...
Anyway, vandaag moesten we dus aan de andere twee groepjes onze documentaire tonen en dan kritisch bespreken aan de hand van literatuur. Heel die presentatie (van alle drie de groepjes) duurde van half tien tot half twee. Jeetje, dat was een uitputtingsslag.
Maar de prof was uiterst content en zeer positief in zijn feedback. Dus dat maakt alles heel erg de moeite waard!
En bij deze mocht ik vandaag op mijn 'to do'-lijstje weer eens iets doorstrepen! Joehoe!
Trouwens, nog een kleine opmerking. Ik kan jullie de DVD niet laten zien, want deze is aan de school gegeven en kopies hebben we niet, zoals afgesproken met de school en de ouders. Onze prof vond het zelfs jammer dat hij ons dat had doen beloven, want hij wilde ze wel verder voor didactische doeleinden gebruiken. (Dat zegt wel iets over hoe tevreden hij was, he!)
Ik had dit jaar, naast vele andere taken, een taak van Disability Studies en als onderwerp hadden we met enkelen 'Deaf Studies' gekozen. Voor deze taak moesten we ons nogmaals opsplitsen in groepjes en een documentaire maken. Jaja, met zelf filmen en monteren en al!
We filmden in een BuSo type 7 --> dus een buitengewoon secundair onderwijs voor jongeren met een auditieve beperking.
Het is na veel werk! Zowel qua literatuur, filmuren en montage-uren. Maar ik moet zeggen dat ik dat monteren (want dat deed ik samen met een medestudente) eigenlijk wel leuk vond. Het enige nadeel toch wel, was dat na een hele dag monteren je echt wel schele koppijn hebt. Verder deed de computer af en toe heel erg lastig, maar blijkbaar gebeurd dat wel vaker bij gloednieuwe computers...
Anyway, vandaag moesten we dus aan de andere twee groepjes onze documentaire tonen en dan kritisch bespreken aan de hand van literatuur. Heel die presentatie (van alle drie de groepjes) duurde van half tien tot half twee. Jeetje, dat was een uitputtingsslag.
Maar de prof was uiterst content en zeer positief in zijn feedback. Dus dat maakt alles heel erg de moeite waard!
En bij deze mocht ik vandaag op mijn 'to do'-lijstje weer eens iets doorstrepen! Joehoe!
Trouwens, nog een kleine opmerking. Ik kan jullie de DVD niet laten zien, want deze is aan de school gegeven en kopies hebben we niet, zoals afgesproken met de school en de ouders. Onze prof vond het zelfs jammer dat hij ons dat had doen beloven, want hij wilde ze wel verder voor didactische doeleinden gebruiken. (Dat zegt wel iets over hoe tevreden hij was, he!)
zondag, mei 20, 2007
Workshop
Ik vertelde in mijn laatste post dat ik regelmatiger ging schrijven en meer substantieels ging vertellen. Dus daar zal ik maar aan beginnen:
Vorige zondag ben ik met Nathalie, een vriendin van uit mijn klas, naar een workshop gegaan. Ja, ik weet het, op moederdag en op een zondag een workshop gaan volgen, is mss een beetje een raar moment, maar zo'n dingen gebeuren nu eenmaal. Het was een workshop kindergrime. Nu weten jullie vast wel wat je je daarbij moet voorstellen, nl. meisjes in prinsessjes en vlindertjes leren shminken en jongens in vanalle stoere en griezelige dingen.
Natuurlijk zijn we eenvoudig begonnen op die workshop, het was dan ook een workshop voor beginners. We begonnen met lijntjes en krulletjes en druppeltjes op onze eigen arm te schilderen. Gelukkig dat die shmink nog goed af ging, want anders had ik wel een erg blauwe arm gehad.
Daarna begonnen we met het echte werk op plastieken hoofden en daarna op elkaars gezicht. Dat was best nog plezant en ik heb me voorgenomen veel te oefenen zodat ik er goed in word. Trouwens, wie proefkonijn wil zijn, mag zich altijd aanmelden. ;-)
Om jullie te plezieren, hieronder enkele fotootjes:
Voor wie het niet zou zien, dit moet een vlinder voorstellen. En ik ben trots op mijn werk!
Ook ik moest eraan geloven en werd omgetoverd in een leuke vlinder.
Maar daar bleef het niet bij:
Ik werd een gemene draak...
waarna ik wraak kon nemen en Nathalie omtoverde in een gevaarlijke weerwolf.
Vorige zondag ben ik met Nathalie, een vriendin van uit mijn klas, naar een workshop gegaan. Ja, ik weet het, op moederdag en op een zondag een workshop gaan volgen, is mss een beetje een raar moment, maar zo'n dingen gebeuren nu eenmaal. Het was een workshop kindergrime. Nu weten jullie vast wel wat je je daarbij moet voorstellen, nl. meisjes in prinsessjes en vlindertjes leren shminken en jongens in vanalle stoere en griezelige dingen.
Natuurlijk zijn we eenvoudig begonnen op die workshop, het was dan ook een workshop voor beginners. We begonnen met lijntjes en krulletjes en druppeltjes op onze eigen arm te schilderen. Gelukkig dat die shmink nog goed af ging, want anders had ik wel een erg blauwe arm gehad.
Daarna begonnen we met het echte werk op plastieken hoofden en daarna op elkaars gezicht. Dat was best nog plezant en ik heb me voorgenomen veel te oefenen zodat ik er goed in word. Trouwens, wie proefkonijn wil zijn, mag zich altijd aanmelden. ;-)
Om jullie te plezieren, hieronder enkele fotootjes:
Voor wie het niet zou zien, dit moet een vlinder voorstellen. En ik ben trots op mijn werk!
Ook ik moest eraan geloven en werd omgetoverd in een leuke vlinder.Maar daar bleef het niet bij:
Ik werd een gemene draak...
waarna ik wraak kon nemen en Nathalie omtoverde in een gevaarlijke weerwolf.
vrijdag, mei 18, 2007
Bedenkingen
Mijn blog is de laatste tijd niet meer zo populair heb ik menen op te merken. Ach, niet dat ik dat nu zo aan mijn hart laat komen hoor, het heeft vast zo zijn redenen.
- Misschien heeft het feit dat iedereen het druk heeft met schoolwerk er wel wat mee te maken. Ik kan mij daar alleszins heel erg in inleven.
- Misschien komt het doordat ik niet erg regelmatig iets achterlaat op deze blog. Waardoor dat komt, dat lijkt een beetje op de voorgaande reden.
- Misschien komt het omdat ik niks interessants vertel op deze blog. Het kan natuurlijk altijd dat mijn stijl niet bij iedereen in de smaak valt. Maar dat vind ik maar een flutjesreden, want ik ga mijn stijl toch niet aanpassen
- Misschien komt het omdat iedereen het adres van mijn blog verloren is. Tjah, dat kan natuurlijk altijd gebeuren. Ik ben ook een enorme sloddervos, maar toch... zo ingewikkeld is mijn adres nu ook weer niet
- Misschien heeft iedereen een hekel gekregen aan computers en is iedereen massaal weer met de typmachine begonnen. Tjah... de eerste typmachine met internet moet nog uitgevonden worden, vrees ik.
- Misschien kennen te weinig mensen mijn blog. Dat is natuurlijk wel een mogelijkheid en dat komt dan vast weer doordat ik eigenlijk helemaal geen reclame maak voor mijn blog.
- ...
Ik denk dat ik nu onderhand wel al een heleboel redenen bijeengeredeneerd heb. Dus nu wordt het eerder tijd om aan oplossingen te denken.
Zo zal ik:
- regelmatiger moeten schrijven (dat wordt een moeilijke)
- niet alleen mogen zeveren, maar af en toe ook eens iets substantieels vertellen
- mijn blog proberen eens wat opleuken met hier en daar een foto tussen de tekst
- meer reclame moeten maken voor mijn blog
Jaja, dat is al een heel lijstje...
Laat ik dan maar aan mijn oplossingen beginnen werken door deze post te publiceren!
*klikt op de knop 'publish post'*
- Misschien heeft het feit dat iedereen het druk heeft met schoolwerk er wel wat mee te maken. Ik kan mij daar alleszins heel erg in inleven.
- Misschien komt het doordat ik niet erg regelmatig iets achterlaat op deze blog. Waardoor dat komt, dat lijkt een beetje op de voorgaande reden.
- Misschien komt het omdat ik niks interessants vertel op deze blog. Het kan natuurlijk altijd dat mijn stijl niet bij iedereen in de smaak valt. Maar dat vind ik maar een flutjesreden, want ik ga mijn stijl toch niet aanpassen
- Misschien komt het omdat iedereen het adres van mijn blog verloren is. Tjah, dat kan natuurlijk altijd gebeuren. Ik ben ook een enorme sloddervos, maar toch... zo ingewikkeld is mijn adres nu ook weer niet
- Misschien heeft iedereen een hekel gekregen aan computers en is iedereen massaal weer met de typmachine begonnen. Tjah... de eerste typmachine met internet moet nog uitgevonden worden, vrees ik.
- Misschien kennen te weinig mensen mijn blog. Dat is natuurlijk wel een mogelijkheid en dat komt dan vast weer doordat ik eigenlijk helemaal geen reclame maak voor mijn blog.
- ...
Ik denk dat ik nu onderhand wel al een heleboel redenen bijeengeredeneerd heb. Dus nu wordt het eerder tijd om aan oplossingen te denken.
Zo zal ik:
- regelmatiger moeten schrijven (dat wordt een moeilijke)
- niet alleen mogen zeveren, maar af en toe ook eens iets substantieels vertellen
- mijn blog proberen eens wat opleuken met hier en daar een foto tussen de tekst
- meer reclame moeten maken voor mijn blog
Jaja, dat is al een heel lijstje...
Laat ik dan maar aan mijn oplossingen beginnen werken door deze post te publiceren!
*klikt op de knop 'publish post'*
woensdag, april 18, 2007
een intermezzo
Omdat mijn blog weer het gevaar loopt opnieuw te bestoffen, eventjes dit kleine intermezzo...
Ik zit momenteel op een computer van de universiteit Gent met een frustrerend qwerty-klavier dat mij de backspace meer doet gebruiken dan ik wel zou willen. Niet dat ik de backspace geen goeie uitvinding vind en mijn pink vindt die extra oefening ook niet zo heel erg. Mijn vingers typen nu gewoon trager dan ik denk en geef toe, het is vervelend om een halve zin verder te zitten in je gedachten dan op je computerscherm. Dit vergroot namelijk het risico op het verliezen van geniale invallen door de traagheid van je vingers op een ander soort klavier dan ze gewoon zijn.
Maar daar ging ik het eigenlijk niet over hebben. Ik vermelde gewoon dat ik op de unief zat om daarmee duidelijk te maken dat ik niet de vroeger beloofde dingen kan posten, want mijn fototoestel en fotoalbum zijn hier nu eenmaal niet binnen hand en computergebruik.
Tevens is het feit dat ik nu op de unief zit ook nog een belangrijk feit, omdat ik zo op het idee kwam om dit intermezzo te schrijven. Dit omdat ik pas over een twintigtal minuutjes naar de les moet, maar nu even geen zin heb om nog te werken. Dus dan is dit echt het ideale moment voor een intermezzo, denk je ook niet?
Een intermezzo is per definitie echter maar iets korts. Dus ik denk dat een uitgebreid exposee mijn intermezzo zou omvormen in iets wat geen intermezzo meer is. Dan zou mijn titel niet meer waarheidsgetrouw zijn en zouden er nog andere praktische problemen opduiken. Bij deze besluit ik dus maar mijn intermezzo een halt toe te roepen...
Tot volgende keer!
Ik zit momenteel op een computer van de universiteit Gent met een frustrerend qwerty-klavier dat mij de backspace meer doet gebruiken dan ik wel zou willen. Niet dat ik de backspace geen goeie uitvinding vind en mijn pink vindt die extra oefening ook niet zo heel erg. Mijn vingers typen nu gewoon trager dan ik denk en geef toe, het is vervelend om een halve zin verder te zitten in je gedachten dan op je computerscherm. Dit vergroot namelijk het risico op het verliezen van geniale invallen door de traagheid van je vingers op een ander soort klavier dan ze gewoon zijn.
Maar daar ging ik het eigenlijk niet over hebben. Ik vermelde gewoon dat ik op de unief zat om daarmee duidelijk te maken dat ik niet de vroeger beloofde dingen kan posten, want mijn fototoestel en fotoalbum zijn hier nu eenmaal niet binnen hand en computergebruik.
Tevens is het feit dat ik nu op de unief zit ook nog een belangrijk feit, omdat ik zo op het idee kwam om dit intermezzo te schrijven. Dit omdat ik pas over een twintigtal minuutjes naar de les moet, maar nu even geen zin heb om nog te werken. Dus dan is dit echt het ideale moment voor een intermezzo, denk je ook niet?
Een intermezzo is per definitie echter maar iets korts. Dus ik denk dat een uitgebreid exposee mijn intermezzo zou omvormen in iets wat geen intermezzo meer is. Dan zou mijn titel niet meer waarheidsgetrouw zijn en zouden er nog andere praktische problemen opduiken. Bij deze besluit ik dus maar mijn intermezzo een halt toe te roepen...
Tot volgende keer!
zaterdag, maart 17, 2007
concentratie en zijn stoornissen
Deze post komt er vooral omdat ik mijn blog levendig wil houden en omdat ik concentratiestoornissen heb door een slechte nachtrust.
Hoezo slechte nachtrust? Ik heb geen nachtmerries gehad of zo hoor, maar vannacht had ik zo'n nacht waarin je niet echt te koud hebt, maar net niet warm genoeg om deftig te kunnen slapen. Heel vervelend. Daar kwam dan nog bij dat ik in stukjes heb geslapen, waardoor het in mijn herinnering lijkt alsof ik gewoon de hele nacht wakker was. Jullie hebben dat vast ook wel al eens meegemaakt.
De concentratiestoornissen die mij vandaag plagen uiten zich zeer sterk omdat ik probeer in mijn boek: 'behandeling van gedragsproblemen' te lezen. Na ongeveer een half uur heb ik 4 pagina's gelezen. Zeg nu zelf... dat is toch wel een beetje zielig.
Anyway, na deze post beloof ik zeker nog een half uurtje hard te proberen. Misschien lees ik dan wel 12 pagina's en is het inleidende hoofdstuk uitgelezen... Het kan nooit kwaad om te hopen!
Trouwens, het boek dat ik aan het lezen ben, is zowat het eerste boek in een heeeeele tijd dat ik nog eens heb. 'k Bedoel daarmee dat wij vooral van die gekopieerde cursussen en readers kregen. Vooral de readers komen er aan mijn oren uit. Nu nog eens een deftig boek in handen hebben, doet me echt veel plezier! Mijn portemonnee was er iets minder blij mee, of om precies te zijn, de portemonnee van mijn papa, maar soit...
Nu ik toch over studeren bezig ben. Soms ben ik het studeren kotsbeu en wou ik dat ik al afgestudeerd was. Zeg nu zelf, 5 jaar unief is echt wel veel en ik zit nog maar in m'n 4de jaar... Maar ach... gaan werken is ook niet alles, zeker niet in mijn sector. Daar is de eerste vraag vooral of ik wel aan een job ga geraken. Maar daar hou ik me nog zo niet mee bezig.
Soms vind ik het echt nog tof om een studentje te zijn en zou ik nog eeuwen door willen gaan met studeren. Weet je... er zijn zoveel interessante dingen in de wereld om te leren. Zowieso ga ik gebarentaal leren nadat ik afgestudeerd ben. Dat heb ik al zo ongeveer van in mijn 1ste kan beslist en daar ga ik nu zeker geen verandering in brengen. En het is zelfs verenigbaar met mijn somse invallen dat ik wil gaan werken, aangezien dat in avondschool gegeven wordt.
Ach... wie weet beslis ik zelfs nog een master na master te volgen... Er kan veel gebeuren in een jaar, zo kan mijn studiegoesting compleet terug komen! (of verdwijnen, maar daar gaan we het nu niet over hebben)
Nu ga ik weer even mijn concentratie op de proef gaan stellen!
Hoezo slechte nachtrust? Ik heb geen nachtmerries gehad of zo hoor, maar vannacht had ik zo'n nacht waarin je niet echt te koud hebt, maar net niet warm genoeg om deftig te kunnen slapen. Heel vervelend. Daar kwam dan nog bij dat ik in stukjes heb geslapen, waardoor het in mijn herinnering lijkt alsof ik gewoon de hele nacht wakker was. Jullie hebben dat vast ook wel al eens meegemaakt.
De concentratiestoornissen die mij vandaag plagen uiten zich zeer sterk omdat ik probeer in mijn boek: 'behandeling van gedragsproblemen' te lezen. Na ongeveer een half uur heb ik 4 pagina's gelezen. Zeg nu zelf... dat is toch wel een beetje zielig.
Anyway, na deze post beloof ik zeker nog een half uurtje hard te proberen. Misschien lees ik dan wel 12 pagina's en is het inleidende hoofdstuk uitgelezen... Het kan nooit kwaad om te hopen!
Trouwens, het boek dat ik aan het lezen ben, is zowat het eerste boek in een heeeeele tijd dat ik nog eens heb. 'k Bedoel daarmee dat wij vooral van die gekopieerde cursussen en readers kregen. Vooral de readers komen er aan mijn oren uit. Nu nog eens een deftig boek in handen hebben, doet me echt veel plezier! Mijn portemonnee was er iets minder blij mee, of om precies te zijn, de portemonnee van mijn papa, maar soit...
Nu ik toch over studeren bezig ben. Soms ben ik het studeren kotsbeu en wou ik dat ik al afgestudeerd was. Zeg nu zelf, 5 jaar unief is echt wel veel en ik zit nog maar in m'n 4de jaar... Maar ach... gaan werken is ook niet alles, zeker niet in mijn sector. Daar is de eerste vraag vooral of ik wel aan een job ga geraken. Maar daar hou ik me nog zo niet mee bezig.
Soms vind ik het echt nog tof om een studentje te zijn en zou ik nog eeuwen door willen gaan met studeren. Weet je... er zijn zoveel interessante dingen in de wereld om te leren. Zowieso ga ik gebarentaal leren nadat ik afgestudeerd ben. Dat heb ik al zo ongeveer van in mijn 1ste kan beslist en daar ga ik nu zeker geen verandering in brengen. En het is zelfs verenigbaar met mijn somse invallen dat ik wil gaan werken, aangezien dat in avondschool gegeven wordt.
Ach... wie weet beslis ik zelfs nog een master na master te volgen... Er kan veel gebeuren in een jaar, zo kan mijn studiegoesting compleet terug komen! (of verdwijnen, maar daar gaan we het nu niet over hebben)
Nu ga ik weer even mijn concentratie op de proef gaan stellen!
woensdag, maart 14, 2007
* blaast eens heel hard *
* krijgt een hoestbui*
Hallo allemaal!
Vandaag heb ik eventjes het stof van mijn blog geblazen. 't Was nu toch weer al beschamend lang geleden dat ik hier nog iets op te vertellen had. Vreselijk vind ik dat...
En minstens even erg is mijn gebrek aan commentaren op de posts van anderen. Bij deze mijn verontschuldigingen.
Nu heb ik niet direct een reden waarom ik al zolang niets meer gepost heb. De enige reden die ik kan verzinnen is dat ik gewoon niet veel te vertellen heb. Niet dat dat een slecht iets is... maar ja, voor jullie natuurlijk wel een beetje saai.
Ik leid een nogal gewoon leventje, met eigenlijk niet zoveel verrassends of interessants te schrijven. Ofwel is mijn inspiratie gewoon zoek, dat kan ook.
Ik kan wel schrijven over mijn nieuw computerspelletje, maar dat is voor een andere post als ik er eindelijk foto's van getrokken heb.
Ik zou ook kunnen vertellen over mijn aanslepende moeheid, maar dat komt er op neer dat ik gewoon steeds te laat in mijn bed kruip, en ik schrijf graag positieve dingen over mezelf. Dus dat valt ook al weg.
Ik zou kunnen vertellen over mijn danslessen. Die zijn leuk, maar erg moeilijk en ik zie het examen voor geen meter zitten. Dus da's ook niet zo'n positieve noot... Blijkbaar wordt een mens zijn/haar geheugen na de twintigste verjaardag een stuk onbetrouwbaarder.
Ik zou ook kunnen vertellen over mijn experiment van het naaien van tekeningen op handdoeken. Maar mss wijd ik daar ook best een andere post aan, want daar heb ik echt mooie foto's van.
Hmm... nu ik het zo bekijk, zal ik mss toch nog redenen hebben om mijn blog niet opnieuw te laten bestoffen. Maar dat zal niet voor nu zijn. 'k Heb mezelf beloofd enkele artikels te lezen uit mijn cursus gezinspedagogiek.
een stoffige knuffel!
* krijgt een hoestbui*
Hallo allemaal!
Vandaag heb ik eventjes het stof van mijn blog geblazen. 't Was nu toch weer al beschamend lang geleden dat ik hier nog iets op te vertellen had. Vreselijk vind ik dat...
En minstens even erg is mijn gebrek aan commentaren op de posts van anderen. Bij deze mijn verontschuldigingen.
Nu heb ik niet direct een reden waarom ik al zolang niets meer gepost heb. De enige reden die ik kan verzinnen is dat ik gewoon niet veel te vertellen heb. Niet dat dat een slecht iets is... maar ja, voor jullie natuurlijk wel een beetje saai.
Ik leid een nogal gewoon leventje, met eigenlijk niet zoveel verrassends of interessants te schrijven. Ofwel is mijn inspiratie gewoon zoek, dat kan ook.
Ik kan wel schrijven over mijn nieuw computerspelletje, maar dat is voor een andere post als ik er eindelijk foto's van getrokken heb.
Ik zou ook kunnen vertellen over mijn aanslepende moeheid, maar dat komt er op neer dat ik gewoon steeds te laat in mijn bed kruip, en ik schrijf graag positieve dingen over mezelf. Dus dat valt ook al weg.
Ik zou kunnen vertellen over mijn danslessen. Die zijn leuk, maar erg moeilijk en ik zie het examen voor geen meter zitten. Dus da's ook niet zo'n positieve noot... Blijkbaar wordt een mens zijn/haar geheugen na de twintigste verjaardag een stuk onbetrouwbaarder.
Ik zou ook kunnen vertellen over mijn experiment van het naaien van tekeningen op handdoeken. Maar mss wijd ik daar ook best een andere post aan, want daar heb ik echt mooie foto's van.
Hmm... nu ik het zo bekijk, zal ik mss toch nog redenen hebben om mijn blog niet opnieuw te laten bestoffen. Maar dat zal niet voor nu zijn. 'k Heb mezelf beloofd enkele artikels te lezen uit mijn cursus gezinspedagogiek.
een stoffige knuffel!
donderdag, januari 04, 2007
gemberthee
Dit is een post gewijd aan mijn lievelings warme drank, nl. gemberthee zoals de titel van deze post wel al deed vermoeden.
Naast het feit dat het gewoon heerlijk is en je er lekker warm van wordt, heeft het nog enkele goede eigenschappen. (waarbij ik hulp kreeg van het Internet)
Het stimuleert de bloedsomloop en werkt ontstekingsremmend. Daarnaast werkt het ook transpiratiebevorderend bij koorts en zit het vol vitamine C, die infecties helpt bestrijden.
Wanneer je dus keelpijn hebt, je je wat grieperig voelt, een verkoudheid hebt of voelt opkomen... dan is er maar één oplossing!
Hoe maak je dat nu?
Je kan het zo moeilijk maken als je zelf wilt, maar eigenlijk is het heel eenvoudig.
Je koopt gember en dat ziet er zo uit:
een stuk gemberwortel
Je kan natuurlijk de thee zo straf maken als je zelf wilt, dit doe je door meer gember te gebruiken of het nog langer te laten trekken.
Als de thee je te straf uitvalt, kan je er altijd water bijvoegen.
Dus experimenteren is de boodschap!
Trouwens, er zijn recepten genoeg te vinden op internet om het nog net ietsje moeilijker te maken, met toevoeging van honing, suiker...
Bij deze een opstekertje voor tijdens de blok!
Abonneren op:
Posts (Atom)
